Je hoeft maar de tv aan te zetten of een tijdschrift open te slaan en de slanke dames en heren lachen je toe. Een logisch gevolg is dat mannen en vrouwen met een maatje meer, minder lekker in hun vel zitten. In de jaren ’70 kwam er een groep van 500 forsere mensen in New York bij elkaar, om te strijden voor ‘fat acceptance’. Zij moedigden anderen aan om hun overgewicht te omarmen en dieetboeken te verbranden. Deze trend waaide over naar andere continenten, maar pas de laatste jaren horen we de term ‘fat acceptance’ weer wat vaker. In elk geval op 6 mei. Deze mensen doen volop mee met de trend:

Jes Baker

Jes is een Amerikaanse blogger, activiste en schrijfster van boeken over hoe je kunt omgaan met overgewicht. Ze noemt zichzelf een fa(t)shion fan en het is haar missie om het algemene beeld van een mooi lijf te verbreden. Zelf is ze ook aan de zware kant en deelt haar ervaringen met haar lezers. “Ik ben geboren in een dikke familie en heb mijn lichaam van hen meegekregen. Maar dat is niet de enige reden voor mijn overgewicht. Ik heb borderline ontwikkeld en zie eten als een medicijn om me beter te voelen. Toen ik een jong meisje was, voelde ik me vaak lelijk en onzeker. Maar nu besef ik dat dit is wie ik ben. Mijn overgewicht is maar een klein deel van mij en niemand hoeft daarover te oordelen.” 

Tanesha Awatshi

Girl with Curves is een online, prijswinnend platform dat zich richt op vrouwen met een maatje meer. Tanesha Awatshi richtte het in 2011 op om gelijkgestemden een hart onder de riem te steken. Girl with Curves heeft een website en is op alle bijna sociale mediakanalen te vinden. “Wat startte als een persoonlijk blog, is getransformeerd in een platform waar ik oversized vrouwen inspireer op mode-, beauty-, lifestyle- en opvoedgebied. Door mijn figuur heb ik jarenlang weinig zelfvertrouwen gehad, waardoor ik eetproblemen ontwikkelde. Ik had bijna mijn streefgewicht bereikt, maar merkte dat ik niet gelukkig was. Waarom focuste ik me zo op mijn uiterlijk, terwijl het probleem vanbinnen zat? Vanaf dat moment ben ik mezelf gaan accepteren en heb ik Girl with Curves opgezet.”

Esmée van Kampen

Esmée kennen we als de blonde, vollere verkoopster van de Plusreclames en haar rol in Komt een man bij de dokter. Zelf zegt ze dat ze haar succes heeft ze te danken aan haar figuur. “De spoeling van dikke, grappige vrouwen is, om het bot te zeggen gewoon heel dun. De stapel slank en knap is groter, dus als er een dikke rol is, maak ik altijd een fijne kans.” (Vrouw) Maar dat ze in de schijnwerpers staat, brengt ook minder leuke kanten met zich mee. Met sociale media doet ze niets meer, want ze kreeg voorheen veel negativiteit over zich heen. Er waren zelfs stalkers die haar persoonlijk opzochten, om haar in het gezicht uit te schelden.

Louise Green

Big en fit, dat is Louise Green. Ze is plus size trainer en coacht het fitnessprogramma van mensen die, net als zij, aan de zwaardere kant zijn. "Als twintiger wilde ik er net zo uitzien als de modellen in tijdschriften en advertenties. Dit zorgde ervoor dat ik onder de zonnebank ging, m’n haar blondeerde en verslaafd raakte aan diëten. Maar het leverde nauwelijks wat op. Toen besloot ik om te gaan hardlopen en trainingen te volgen. Ik voelde me gedemotiveerd toen ik de andere deelnemers zag, maar toen de trainster kwam opdagen was ik verbaasd. Ze was plus-size coach en vanaf dat moment realiseerde ik me: ze heeft overgewicht, maar is wel fit en gezond. Zo kan ik ook zijn.”

Octavia Spencer

De Amerikaanse actrice Octavia Spencer kreeg bekendheid door haar rol in de film The Help. Nadat ze een award had gewonnen voor deze rol, werd ze overspoeld met interviews. Maar de vragen gingen regelmatig over gewichtsproblemen in Hollywood. “Ik weet dat ik wat kilo’s meer heb, maar ik maak me er geen zorgen over. Ik wil er niet uitzien als al die andere Hollywoodsterren met hun onrealistische schoonheid. Waar ik wel mee bezig ben, is het veranderen van mijn levensstijl. Ik wil gezonder leven en me goed voelen in m’n eigen lichaam. De media zijn geobsedeerd door mannen en vrouwen met een mooi lijf, maar daar doe ik niet aan mee.”

Tekst: Lisanne Doff