Waarschijnlijk is er niet eerder een film gemaakt die de Eerste Wereldoorlog zo dichtbij brengt als 1917. Vanaf de eerste minuten, waarin twee jonge soldaten in een loopgraaf de opdracht krijgen een levensbelangrijk bericht te bezorgen aan een verderop gelegen bataljon, is de chaos van het slagveld bijna te proeven.
In de twee uur die volgen, rennen we met de jongens mee door barre stukken niemandsland, verlaten loopgraven, kraters, prikkeldraad, een kapotgeschoten dorp, een rivier vol lijken. Ze hebben een strakke deadline en de klok tikt alsmaar door.
Het zeldzaam beklemmende gevoel dat 1917 oproept, is deels het resultaat van een technische truc: de hele film is opgenomen in één aanhoudend shot. Althans, die indruk wordt gewekt – de makers hebben toegegeven dat er in feite tientallen shots aan elkaar zijn geplakt, maar dat is zo zorgvuldig verbloemd dat je er als kijker niks van merkt. Het effect is hoe dan ook overweldigend: je zit de hoofdpersonen constant op de hielen, in realtime, terwijl de camera in duizelingwekkende bochten door het gehavende landschap zweeft. Soms waan je je haast in een computerspel of een virtual reality-wereld.
