Ondanks mijn ongemak moet ik eraan geloven dat de verhalen waar zijn: ik ken mensen in mijn omgeving die tijdens een van Zijlstra’s diensten genezen zijn. Hun getuigenissen zijn betrouwbaar.

Er waren echter ook andere reacties op het overlijden van Zijlstra: reacties van hen die niet genazen op zijn gebed of van nabestaanden van wie overleden geliefden verdere medische behandeling afwezen (want hé, je bent genezen!). Iemand schreef: “Ik heb mijn neefjes en nichtjes huilend achter de kist van hun moeder aan zien rennen: ‘Ze zou toch beter worden!!’” Hartverscheurend.

Zelf heb ik ook bij het graf gestaan van iemand die zelfs in terminale toestand de sterfelijkheid niet onder ogen kon zien. Er was geprofeteerd: jij geneest! Velen geloofden dit, toch stierf ze, verbijsterde en geloofsgetraumatiseerde mensen achterlatend.

Het is vaak ‘alles of niets’

Het is deze keerzijde van gebedsgenezing die mijn ongemak voedt. Het is vaak ‘alles of niets’. Geloof je enthousiast in genezing? Dan is er geen plaats voor niet-genezen. Waar genezingsverhalen in fullcolour-krantjes worden afgedrukt, is er geen pagina gereserveerd voor de verhalen van hen die hoopten, maar niet ontvingen. Voor hen geen nazorg en geen rouwadvertenties in het maandblad. Terwijl hun verhalen even waar zijn als de genezingsverhalen, is daarvoor geen plaats.

Misschien zou het helpen als mensen met een genezingsbediening er een ziekte-en-stervensbegeleidingsbediening bij krijgen. Alhoewel Zijlstra vijftig hindernissen wist te bedenken (genezen is blijkbaar een soort hordelopen) weten we niet waarom sommigen niet genezen. Aan deze moeilijke keerzijde publiekelijk tijd en aandacht besteden, zou daar geen heilzame werking van uitgaan? Het zou mij wellicht kunnen genezen van mijn kleingeloof.

• Lees ook: Evangelist Jan Zijlstra (82) overleden na coronabesmetting