Gezinsmomenten. Als ik christelijke opvoedbladen mag geloven, is het een hemelsheerlijk moment met je gezin, waarin je samen het geloof deelt en kinderen ademloos luisteren naar een verhaal.
Daarna beantwoord je in alle vrede geloofsvragen, los je als team een rebus op en kun je in stilte zonde belijden. In de dagen daarna bouwen de kinderen Bijbelse taferelen na met lego, zodat papa en mama kunnen rusten op de bank. Hoe heerlijk! Ik besluit meteen de daad bij het woord te voegen.
Op een druilerige dinsdagavondmaaltijd (mijn lief is er niet) doen we ons eerste gezinsmoment. Met een vrome blik zeg ik plechtig: “Jongens, we gaan iets nieuws doen, een gezinsmoment.” Volgens de opvoedbladen krijgen kinderen nu vochtige ogen. Geen spoor van emotie bij die van mij. Kind 1: “Ik moet naar volleybal.” Kind 2: “Ik houd niet van kleuren.” Kind 3 is gelukkig wel enthousiast en gaat alvast de kleurpotloden halen. Kind 4 is nog te jong en probeert haar yoghurt op te lepelen.
