Maar Winnie de Poeh krijgt een Blue Monday-gevoel omdat het hem juist wél lukt om zijn voornemen te realiseren. Hij heeft wat zijn hartje begeerde, zijn neus glimt nog van de honing, en toch is hij ongelukkig. Hoe kan dat?

Op zo’n moment blijkt dat er onder ons streven een groter verlangen ligt dat door niets en niemand ter wereld vervuld kan worden. Zelf heb ik er een tijd over gedaan voordat ik dit besefte. Had ik mijn zinnen ergens op gezet, viel het toch weer tegen. Dat kwam omdat ik van de dingen en mensen teveel verwachtte, zodat ik steeds teleurgesteld werd. Dat houdt niet over. Op foto’s uit die tijd zie je me zelden lachen.

Uitholling

Totdat ik ontdekte dat het in wezen niet gaat om de dingen die ik wil bereiken, maar om het onderliggende verlangen. Dat is uiteindelijk gericht op God. Die is oneindig, zodat het verlangen nooit ophoudt. Inderdaad, dat voelt leeg, schrijnend, onrustig, onvervuld. Elke nieuwe pot honing valt toch weer tegen. Precies deze desillusie is de uithollende werking van het oneindige verlangen waardoor God voor zichzelf in ons ruimte maakt. ‘Ik moet minder worden, hij moet toenemen’, zei Johannes de Doper over Christus.

Dus: heb je goede voornemens? Als het je lukt om je doel te bereiken, zul je vroeg of laat merken dat het toch niet helemaal was wat je dacht. Gefeliciteerd, zo blijft het verlangen in je een plek uitgraven voor God. Wanneer, anderzijds, je goede voornemens mislukken zit je ook goed. Dan kan het verlangen ongestoord zijn gang blijven gaan en innerlijk ruimte maken voor het hoogste Geluk.

Met Winnie de Poeh kunnen we dan zelfs af en toe zeggen dat er één ding mooier is dan een pot honing: het verlangen.