In een open gesprek vertelt Marian tijdens de opnames aan presentator Bert van Leeuwen hoe zij haar jeugd thuis beleefd heeft: een roerige tijd, waardoor ze niet graag in het Noorden van het land bleef wonen en contact met familieleden lang uitbleef. Het weerzien met haar zus is voor Marian een droom die uitkwam, maar bij de hereniging met haar moeder komt veel pijn naar boven, ook bij moeder Atie – die na de ervaring verbijsterd achterblijft, want bij haar zijn andere herinneringen blijven hangen uit de kindertijd van Marian. “Wat Marian aan Bert van Leeuwen heeft verteld, dat kwam bij mij niet goed aan. Ik heb een heel ander beeld van hoe het gelopen is vroeger: voor mijn gevoel heb ik mijn kinderen altijd op de eerste plaats gesteld; Waarom Marian dat anders heeft beleefd is voor mij een raadsel.” Atie Hakkenhaar blikt terug op een zeer emotionele ontmoeting. Door de verschillende beleving van die vroegere jaren komen de verwijten die Marjan haar maakt hard binnen en Atie is hoorbaar verontwaardigd.

Zelf met honger naar bed

Marian vertelt in de uitzending onder andere aan Bert dat ze het haar moeder kwalijk neemt dat er in het gezin bepaalde dingen belangrijker waren dan de verzorgen van de kinderen. Een deels herkenbaar beeld voor Atie. “De vader van de kinderen had altijd andere prioriteiten. Het geld ging veel naar zijn handeltjes, ik kreeg een vast bedrag per week om boodschappen mee te doen. Ik heb altijd gezorgd dat de kinderen in de ochtend, middag en avond een maaltijd hadden, zelf ging ik dan soms zonder maaltijd naar bed.”
Toen Marian een meisje van een jaar of vier was, zijn haar ouders gescheiden. “Ik ben elf jaar lichamelijk en geestelijk mishandeld door de vader van Marian. Hij heeft mij zoveel leed aangedaan.” De scheiding geeft het gezin lucht, maar Marian is geen makkelijk kind, vertelt Atie. Als Marian een jaar of dertien is, besluit zij bij haar vader te wonen. Een keuze die zorgen oproept bij Atie. “Haar vader had op dat moment een relatie met een vrouw die verslaafd was. Na vier maanden hebben ze Marian op straat gezet, met de boodschap: als je iets wil eten dan haal je dat maar uit de vuilnisbakken.”

Vlucht naar het Zuiden

Marian wist niet wat te doen en is een paar dagen op straat beland, waarna ze in een woongroep terecht kon. “Langzamerhand kwam ze in de weekenden weer thuis, maar ze begon ook te puberen en deed waar ze zelf zin in had.” Op haar tweeëntwintigste verliet Marian het ouderlijk huis en raakte aan de drugs. Maar een foute relatie deed haar uiteindelijk afreizen naar het Zuiden, ver weg van haar roerige jeugd vandaan.
“Ze had toen een relatie met een jongen die haar alles gaf. Maar toen zij het uitmaakte, begon hij mij te bedreigen en ook haar zus. Ik denk dat ze daarom weg is gegaan. Ik heb haar toen een bericht gestuurd dat ik haar – op haar eigen tijd – weer zou willen zien, maar dat kwam er niet van”, vertelt Atie.

Weerzien

Zestien jaar later staan moeder en dochter weer tegenover elkaar in een televisie-uitzending van Soep, sores en soelaas. De uitzending heeft erin gehakt: beiden zijn andere dingen bijgebleven uit het verleden. De spoken van vroeger maken de relatie complex, er zijn verwijten over-en weer, maar toch is er ook ontroering. Marian en haar moeder hebben nog een lange weg te gaan en geven elkaar tijd om de dag te verwerken. Atie houdt de deur voor haar dochter op een kier: “Ik sluit nooit de deur voor mijn kinderen. Het zijn je kinderen.”

• Bekijk hier het hele verhaal van Marian