Wrang

“‘Wrang’ is het gevoel dat bij me bovenkomt als ik naar onze trouwfoto’s kijk,” vertelt Marieke. “Juichend kwamen K.J. en ik uit de kerk. Net ons jawoord gegeven en elkaar trouw beloofd ‘tot de dood ons scheidt’. Ik wist niet dat die dood zo snel zou komen. Als ik naar mijn uitbundige lach kijk, heb ik haast medelijden met mezelf. Die ontzettend gelukkige vrouw op de foto wist toen nog niet wat ik nu wel weet: de eeuwige trouw die we vlak daarvoor aan elkaar beloofd hadden, bleek schrikbarend kort.”

Jonge weduwe

“Kort na de begrafenis sprak ik een wat oudere weduwe. Ik vroeg haar of ze misschien ook jonge weduwen kende. Haar antwoord was: ‘Nee, jij bent echt by far de jongste.’ Ik zakte door de grond en dacht: ik ben als jonge weduwe echt alleen.”

Ik wist niet dat die dood zo snel zou komen

Widowchicks

Marieke besluit een oproepje te plaatsen op social media in de hoop lotgenoten te vinden. Al snel komt ze in contact met Ma- rieke van Lierop. Er is direct een enorme klik tussen de Mariekes. Samen schrijven ze sindsdien op hun Instagramaccount Widowchicks over rouw en delen ze hun verhaal. Bij voorkeur met een positief en hoopvol randje.

Bruiloft werd uitvaart

Het is drie weken voor de bruiloft van Marieke van Lierop en haar partner S. als hij plotseling overlijdt. “Waar meiden van mijn leeftijd fantaseerden over een droomhuis of namen voor nog ongeboren baby’s, mocht ik mijn brein breken over het ontwerp van een rouwmonument. Alles wat voor me lag, was weggeslagen. Alle voorbereidingen moesten worden omgezet van trouw naar rouw. Ik vond het vooral doodzonde – ja, heel letterlijk – dat nieuw aangeschafte bruiloftskleding in de kast zou blijven hangen. Daarom heb ik gevraagd of men deze kleding bij het afscheid wilde dragen. Zo geschiedde; familieleden en vrienden droegen de meest prachtige en feestelijke outfits bij de uitvaart van S.”

Zelfdoding

“We waren een team, maar K.J. zag het mooie niet meer en werd ziek,” zegt Marieke Foppen peinzend. “Het lied ‘Dit was je leven’ van Marco Borsato is heel toepasselijk voor vrouwen die hun man verliezen door zelfdoding. ‘Zo is het leven, geluk en verdriet, het werd je gegeven, maar je wilde het niet.’ Het lastige is ook dat ik er niet bij was toen hij overleed. Die plek is de donkerste en meest zwarte plek ooit. Maar tegelijkertijd was dit de plaats waar God K.J. in Zijn armen heeft genomen. Juist dáár ging de hemel open. Ik weet niet wat er precies is gebeurd. Hoe zijn laatste momenten eruitgezien hebben, wat zijn laatste gedachten of gevoelens waren. Ik realiseer me dat ik het nooit écht zal weten. Dat is heel pijnlijk en bij vlagen haast gekmakend. Wat mij erg heeft geholpen is het idee dat ik dé waarheid misschien nooit zal kennen, maar dat ik wel op zoek kon gaan naar míjn waarheid. Dat had ik nodig om verder te kunnen met mijn leven.”

Borstkanker

Marieke van Lierop krijgt eind 2020 opnieuw een zware tegenslag te verwerken. Na onderzoek blijkt dat ze borstkanker heeft. Lange tijd staat haar leven geheel in het teken van operaties, bestralingen en chemokuren. “Dat was uiteraard een flinke tegenvaller. Ineens had ik naast het etiketje ‘weduwe’ opnieuw een label waar ik niet om had gevraagd, namelijk ‘kankerpatiënt’.”

Ik kon wel op zoek gaan naar mijn waarheid

Huisje, boompje... weduwe

De afgelopen maanden werden Marieke en Marieke gevolgd door het camerateam van het programma Huisje, boompje... weduwe. Vier jaar na dato maken ze samen de balans op. Beide Mariekes hebben inmiddels een nieuwe partner. Marieke Foppen: “In het begin schoot er van alles door me heen. Mag ik mijn leven weer bij elkaar geraapt hebben? Mag ik blij zijn met mijn leven nu? Mijn nieuwe stukje geluk betekende voor anderen soms extra verdriet, omdat voor hen nog meer zichtbaar werd dat K.J. er echt niet meer is. Mijn nieuwe partner en ik waren allebei erg terughoudend. Maar tegelijkertijd voelden we ook dat we mochten kiezen voor de liefde.”

Uitersten

Het camerateam is getuige van een aantal bijzondere en uiteenlopende momenten. Terwijl de ene Marieke in het ziekenhuis haar laatste chemokuur krijgt, geeft de andere Marieke in het gemeentehuis haar jawoord aan haar nieuwe partner. Marieke van Lierop: “In deze documentaire komen hoogte- en dieptepunten voorbij. Het is lachen en huilen, het is realistisch en hoopgevend. Hopelijk draagt het bij aan een stuk herkenning en geeft het een positief gevoel aan anderen in een soortgelijke situatie.”