Onlangs was een jonge uitgeprocedeerde asielzoeker na lange tijd weer in de kerk. Blij stapte ik op haar af en vroeg hoe het ging. Ze antwoordde: “Slecht, maar gisteren heb ik een wonder meegemaakt en sindsdien gaat het veel beter.” Nieuwsgierig vroeg ik haar meer te vertellen.

Ze zei: “Weet je nog van het kerstpakket dat ik had gekregen? Er zat ook een bloembol in, alleen ik had geen ruimte of potje voor die bol. Dus ik had hem in een plastic tas onder mijn bed gestopt. Afgelopen tijd was ik zo wanhopig en levensmoe. Ik dacht: ik ben een weggegooid mens, ik wilde niet meer leven. Maar toen ik gisteren op zoek was naar een paar warme sokken in de tasjes onder mijn bed, zag ik tot mijn verbazing iets moois. Sara, er was uit de bloembol, in de tas onder mijn bed, een mooie groene stengel gegroeid. Het was alsof God tegen mij zei: jij bent net als deze bol, weggestopt en vergeten. Maar er zit leven in je en Ik laat je groeien. Het was een wonder!”

Ik voelde nederigheid door al mijn cellen stromen. Ik heb mijn les geleerd: een wonder is nooit praktisch. Het is een wonder als God in een onmogelijke situatie Zijn kracht en waarheid aan ons openbaart. Daarvoor kan zelfs een bloembol goed gebruikt worden.