Hoe Bart mij aan Jezus doet denken
Column van Sara
Leestijd: 3 minDoor Sara van der Toorn
Bart werkt in de visverwerking. Hij is opgegroeid in een zwaargelovige familie, maar nu heeft hij niks meer met het geloof en hij wil er ook niks van weten. Bart is getrouwd met Patricia, die dementeert.
Op een dag hoor ik veel lawaai uit hun huis. Opeens stormt Bart de deur uit. Hij ploft op het bankje voor het huis en legt zijn handen op zijn gezicht. Alsof hij zich wil verbergen voor al de spanning en frustratie die op hem af was gekomen. Ik begroet hem. Hij merkt mij op. Als antwoord op mijn vragende blik zegt hij: “Het gaat niet goed. Het gaat heel slecht. Patries was aan het douchen en na een kwartier ging ik kijken of het goed ging. Maar opeens herkende ze me niet. Ze gooide alles wat ze kon vinden naar me toe. Ik bleef haar naam roepen, maar ze was niet te bereiken. Ze riep om haar mama, om haar te helpen.” Hij schiet vol. “Ik ben bang dat ze zichzelf pijn doet. Tot een paar jaar geleden was ze zo’n vrolijke meid. Ze was vaak aan het dansen en vroeger zei ze vaak: “Ik zal altijd je gekke bruidje blijven. Maar nu herkent ze me niet eens meer.”
