Ze konden nergens meer heen. Een deel van het bos is namelijk met draad en hekken afgezet. En precies bij zo’n hek zaten ze nu in de knel.

Normaal gesproken weet ik: als je een wild zwijn tegenkomt, loop je er niet op af. Je blijft staan en dan loopt dat zwijn eigenlijk altijd wel uit zichzelf weg. Dat was mijn ervaring. Maar de hele ochtend had ik al met ze doorgebracht en het voelde alsof ik ze kende. Ik kon het niet aanzien, en moest ze helpen.

Ik draaide me om en zag hoe hij op me af kwam rennen

Bij het hek probeerde ik een stuk draad los te krijgen, zodat ze naar het open stuk bos konden rennen, toen ik plotseling de grote beer een geluid hoorde maken dat het midden hield tussen grommen, briesen en knorren. Ik draaide me om en zag hoe hij op me af kwam rennen, met de rest van de kudde in zijn kielzog. Ik schreeuwde het uit, rende naar achter en viel op de grond tegen een paal aan. Ondertussen verloor ik mijn bril, dus zien deed ik ze niet meer. Maar God zij dank hoorde ik ze langs me heen stuiven. Ik had het overleefd.

Twee dagen later ging de bel. Aan de deur een bezorger met een bos bloemen. Ze zijn van een lieve collega. Aan de bos hing een kaartje, met daarop geschreven: “Niets is wat het lijkt, ook niet met wilde varkens.”