'Ik mag als arts heerlijk discrimineren'
Leestijd: 3 minDoor Gor Khatchikyan, gastauteur
Heerlijk discrimineren, dat mag ik doen als arts. Sterker nog, dat vraagt de maatschappij van mij.
Ik weet niet of je hiervan schrikt, maar ik kan het uitleggen. Op de spoedeisende hulp ben ik constant op zoek naar de juiste diagnose. Daarbij stel ik mezelf steeds de vraag: hoe groot is de kans dat deze patiënt een bepaalde aandoening heeft? Dit betekent dat aanvullend onderzoek, zoals een CT-scan, hartfilmpje of bloedonderzoek, afhankelijk is van mijn inschatting vooraf. En die inschatting baseer ik op statistieken en ervaring.
De ene patiënt heeft niet evenveel recht op een bepaald onderzoek als een andere patiënt. We hebben het in dit geval over wenselijke discriminatie. Hierbij is niet alleen leeftijd, overgewicht of rookgedrag een aanleiding daartoe, maar ook afkomst. Sommige bevolkingsgroepen hebben namelijk een grotere kans op bepaalde ziektes dan andere. Het is niet mijn schuld dat rokers een aanzienlijk grotere kans op longkanker hebben, dat mensen met overgewicht vaker suikerziekte ontwikkelen en dat mensen van Hindoestaanse afkomst vaker een hartinfarct hebben. Ik ben niet de oorzaak van deze verschillen, ik constateer ze alleen maar.
