Zodra hij wakker wordt, vraag ik hem om diergeluiden na te doen. Bij het ontbijt blijf ik hameren op het verschil tussen een banaan en een appel. Mandarijn lijkt me nog erg moeilijk voor zijn leeftijd, maar de rest van het gezin denkt dat Simon dat onderscheid prima aankan en voegt graag wat extra fruit toe aan de ontwikkelsessies.

Ik breng hem weer naar de opvang en trots waggelt hij op blote voetjes zijn lokaal binnen. Ik klap thuis net mijn laptop open als de directrice belt: “Simon is uitgegleden en keihard voorover gevallen, zijn boventand is door zijn onderlip geboord. Het ging erg diep en het bloedt hevig, wil je hem nu komen ophalen?” Ik schrik me wezenloos als ik zijn lokaal binnenkom, Simon lijkt wel bewusteloos. Hij ligt helemaal slap met zijn hoofd tegen een juf aan. Zijn witte T-shirt is rood van het bloed en zijn vest ziet er ook raar uit. Op zijn lip zit een bebloed gaasje. Volgens de directrice heeft Simon zo hard gehuild dat hij in slaap gevallen is. Dit is mijn kans om even goed naar de lip te kijken. De juf haalt het gaas eraf en er zit inderdaad een diep gat in de lip. Het lijkt de directrice het beste dat ik maar even langs een arts ga.

Ja, dat lijkt mij ook, maar ik bedenk meteen dat we nog helemaal geen arts hebben hier in Spanje. Ik ben op alles voorbereid, maar een huisarts vergeten. Ergens in mijn telefoon staat wel het nummer van een arts die aan huis komt, maar ik wil nú naar een arts. Ik rijd naar de dokterspost in onze wijk. Simon is weer helemaal bij zinnen en lijkt zijn lip al te zijn vergeten. We lopen naar binnen en hij zwaait enthousiast naar alle mensen in de wachtkamer en roept “hola” en “vamos” naar de dame achter de balie. Zij laat me weten dat er vandaag geen arts is die een kind kan bekijken, kom morgen maar terug. Balen! In de auto bel ik nog een ander, maar ook geen succes. Dan app ik toch maar naar de dokter aan huis. Ze kan vanavond langskomen.

Aan het eind van de dag maak ik me geen enkele zorg meer om de lip, Simon is weer helemaal vrolijk en waggelt weer door het huis. De arts stelt vast dat alle tanden nog vast zitten en dat het wel een diep gat is, maar dat het vanzelf wel weer geneest. Nu ze er toch is, vraag ik of ze even naar Simons voeten wil kijken omdat hij zo met zijn voetjes naar buiten loopt. Of zij ook denkt dat fysiotherapie nodig is. Wat? “Nee, natuurlijk niet”, zegt ze zonder zelfs maar naar zijn voeten te kijken. “Hij staat heel stevig, en voor een kind dat net begint te lopen doet hij het prima.” Gewoon net als met de lip – een beetje geduld en dan gaan die voetjes vanzelf recht.

Over zijn spraak ga ik niet eens beginnen.