Omdenken voor ouders: 'Is mijn zoon (18) verslaafd aan de sportschool?'

Gezond of ongezond?

“Hoe ga je als ouders om met een puber die zes keer per week naar de sportschool gaat en behoorlijk op zijn voeding let? Wanneer is het gezond of ongezond? Onze zoon is achttien jaar en hij sport al jaren. Op dit moment traint hij volgens een schema waarbij hij zijn grenzen opzoekt. Volgens hem is doorzettingsvermogen erg belangrijk en is het goed om jezelf uit te dagen. Hij start de dag met het eten van eieren (soms wel zes), hij wil een bepaald aantal calorieën per dag binnenkrijgen om te groeien. Daarnaast eet hij veel koolhydraten en voldoende eiwitten (ook door poeders). Hij leest veel over voeding. Wij kunnen hem daar als gezin lastig in volgen.”

Berthold: “Dat je kind zo op zijn gezondheid let is op zich een goede zaak. En zelfs als het een verslaving wordt (en daar lijkt het wel een beetje op) is het, zeker op korte termijn gemiddeld genomen, altijd nog beter om verslaafd te zijn aan het werken aan je gezondheid, dan verslaafd te zijn aan drugs, drank, gamen of porno. Toch? Dus met die kanttekening zou ik graag willen beginnen.

Twee gedachten wil ik met je delen. Wanneer is iets een verslaving? Naar mijn overtuiging ben je ‘verslaafd’ als je ergens dusdanig dwangmatig mee bezig bent, dat het ten koste gaat van de dingen die voor jou belangrijk zijn en die je zelf ook echt graag wilt; denk aan je diploma halen, vriendschappen onderhouden, een baan behouden, je zaken financieel op orde hebben, etc. Zolang jouw zoon zijn leven verder op orde heeft is hij misschien (zeer) dwangmatig bezig, maar is hij niet verslaafd en zou ik me als ouders vooralsnog geen zorgen maken. 

De tweede gedachte is de vraag: waaróm is je zoon zo excessief bezig met zijn gezondheid? Wat is zijn drijfveer? Als hij het gewoon voor zijn lol en plezier doet, prima. Feliciteer hem er mee dat hij zo’n toffe hobby heeft gevonden waar hij zich goed bij voelt. Maar, nogal eens wordt excessief sporten of eten gevoed door een negatieve motivatie. Dat je jezelf lelijk vindt. Of onaantrekkelijk. Of dat je geen aandacht, bewondering, waardering van je leeftijdsgenoten krijgt, tenzij je er (heel erg) goed uitziet. Ik zou je dan ook adviseren om met je zoon in gesprek te gaan over zijn motieven. Wat is zijn drijfveer? En voer dat gesprek vervolgens niet met het vertrekpunt dat je hem eigenlijk veroordeelt, maar doe dat met liefde, mildheid en vooral nieuwsgierigheid. Laat hem vooral zelf conclusies trekken uit dat gesprek.”

Beeld: Shutterstock