Jan: “Het begon in 1983, toen we voor het eerst een dagje naar Opwekking gingen. We hadden drie kleine kinderen en waren eigenlijk gewoon nieuwsgierig naar wat het was. Het jaar daarna bleven we het hele weekend en gingen we kamperen. Dat was echt een avontuur, we hebben heel wat regen en modder gezien. Toch was de sfeer fantastisch: de eenheid die we voelden en het samen zingen met zo veel mensen...”

Trienke: “Vrij snel werden er vrijwilligers gevraagd bij de nazorg. We gaven ons samen op als één persoon, zodat we elkaar konden afwisselen. De één was dan bij de kinderen, terwijl de ander gesprekken voerde bij de nazorg. Inmiddels zijn we ruim veertig jaar verder. Sinds een jaar of tien helpen we ook in de opbouwweek. Samen met een groot team richten we de lectuurtent in. In die week zijn er ook al samenkomsten voor de medewerkers, als een soort geestelijke voorbereiding. Dat hebben we ook nodig, want de dagen daarna zijn intensief.”

Je voelt soms het verdriet van mensen

Jan: “De nazorg heet tegenwoordig ‘ministry’, maar inhoudelijk is er in veertig jaar niets veranderd. Mensen komen nog steeds met hun verhalen, hun vragen en hun pijn. Soms naar aanleiding van een preek, maar vaak ook met iets wat al veel langer speelt. Dan is het belangrijk dat je goed luistert en ruimte geeft aan iemands verhaal.”

Trienke: “Je voelt soms het verdriet van mensen. Stukgelopen relaties, mentale worstelingen, het lijkt meer dan vroeger. Soms betekent het ook dat je gewoon even stil bent of samen een traan laat. “Wat we altijd proberen mee te geven, is hoop. Dat God er altijd is, juist op momenten dat iemand die hoop kwijt is.”

• 

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

  Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!

Jan: “De dagen zijn lang en dat vraagt best wat van je, zeker op onze leeftijd. De ministry-tent is open van 09:00 tot 22:00 uur. Je zou dan verwachten dat je aan het eind van de week uitgeput bent. Toch gaan we altijd opgeladen naar huis, vol energie van de ontmoetingen en het samen dienen. Soms gebeuren er ook leuke dingen. Na een dienst van gebed voor zieken kwam er een vrouw stralend binnen. Ze vertelde dat haar gehoor was hersteld. Alleen: ze had nét dure gehoorapparaatjes gekocht. ‘Zo jammer, die kan ik dus weggooien!’ zei ze. Daar hebben we met elkaar heerlijk om gelachen.”

Trienke: “We weten niet hoelang we dit nog kunnen blijven doen. Onze leeftijd speelt natuurlijk mee. Zo lang God ons de gezondheid geeft willen we graag dienstbaar zijn.Elke ontmoeting herinnert ons eraan: Hij is er, en Hij werkt nog altijd.”

• 

  Hans en Els gaan al 35 jaar naar Opwekking: 'Zweverig werden we gelukkig niet'

  Klik hier