Mijn geliefde kijkt niet meteen enthousiast. Hij kent me. Waar hij dankzij zijn goede genen een conditie van een topsporter heeft en voor een preekbeurt in Hoogeveen fluitend 120 kilometer in zijn goeie goed fietst, is zo’n vakantie voor mij een flinke uitdaging. Na een kilometer of vijftien ben ik wel toe aan een gezellige pauze met thee en taart. Ik heb last van zadelpijn, verzuurde knieën en tijdens de beklimming van een middelmatig heuveltje zit ik al snel op een hartslag van 160. Oké, die Alpen zijn misschien een beetje te veel gevraagd.

“Of je koopt een elektrische fiets”, zegt Dick hoopvol. Ik plof bijna uit elkaar van verontwaardiging. “Echt niet! Je moet voor je 84e geen e-bike kopen, heb ik gelezen. Dat zei een bewegingswetenschapper.”

“Dan gaan we niet naar Rome.”
“De Middellandse Zee dan. De groene route naar de Middellandse Zee.” “Dan moet je over de Ardennen. Dat is ook behoorlijk heftig.”
“Dat valt wel mee. Heb ik vroeger ook gedaan. Op de fiets van mijn vader. Met maar drie versnellingen.” Dat ik toen net 20 was, vertel ik er maar niet bij. En ook niet dat ik hele stukken naast mijn fiets gelopen heb omdat het te zwaar was. “Oké,” zegt Dick, “ik vind het prima. Als jij het graag wilt. Misschien dat een elektrische fiets…”

“Ik wíl geen elektrische fiets”, snauw ik. “Maar we kunnen ook gewoon een rondje Nederland doen. Vind ik net zo leuk.” Ik zucht. Misschien is dat wel het beste. Gewoon in Nederland blijven. Tot ik 84 ben en aan de e-bike wil.