Jessica kreeg diagnose baar­moe­der­hals­kan­ker zonder dat ze klachten had: ‘Het vertrouwen in je lijf is weg’

"Ik was niet meteen in paniek”, vertelt Jessica (43) over de eerste uitslag na het bevolkingsonderzoek ruim drie jaar geleden. Haar cellen worden op kweek gezet en de nuchtere Jessica wacht geduldig af. “Ik had dit wel vaker gehoord uit mijn omgeving, dus ik ging niet meteen van het ergste uit.” Dat verandert wanneer ze op vrijdagmiddag wordt gebeld. “Een week voordat de uitslag eigenlijk binnen zou zijn, werd ik gebeld of ik langs wilde komen om de uitslag te bespreken. Het kon niet telefonisch.” Ze weet dan dat het niet goed is. “De grond zakte wel even onder mij vandaan.” Van de arts hoort ze dat het gaat om baarmoederhalskanker. Maar ze konden die vrijdag niet meteen vertellen hoe erg het was, of er uitzaaiingen waren en hoe de behandeling eruit zou gaan zien. “'Gaan jullie mij nu echt naar huis sturen met zoveel onzekerheid?' vroeg ik aan de arts.”

Als ik een dag naar het ziekenhuis moest, was mijn 5-jarige dochter bang dat ik niet meer terug zou komen.

Hoop, onzekerheid, vechtlust en schuldgevoel

Op dat moment is Jessica’s dochter vijf jaar oud. “Ik kon mijn dochter destijds niet eens aankijken, want ik was zo bang dat ik haar nooit zou zien opgroeien.” Haar omgeving is verdrietig en dat geeft haar een schuldgevoel. “Voor je gevoel veroorzaak je dat. Bij mij kwam er een vechtlust naar boven, we gaan ervoor. Ik wilde niet bij de pakken neer zitten.” Na heel veel onzekerheid, angsten en spanning wordt duidelijk dat Jessica geopereerd moet worden. Een zware buikoperatie. “Vanaf het moment dat duidelijk was wat er zou gebeuren, hebben we ook onze dochter en haar school ingelicht. Zij voelde haarfijn aan dat er wat aan de hand was. Normaal ging ze altijd graag logeren, maar vanaf het moment dat we het haar vertelde, klampte ze zich echt aan mij vast. Als ik een dag naar het ziekenhuis moest, was ze bang dat ik niet meer terug zou komen.” Zelf komt Jessica niet aan haar eigen emoties toe. “Ik was vooral aan het zorgen voor anderen, ik wilde niet toegeven aan mijn eigen gevoelens.”

Tekst gaat hieronder verder.

• ‘Ik hoor bij de helft van de vrouwen die het uitstrijkje gewoon niet doet. Nooit.’

  Klik hier

‘Alle emoties kwamen keihard terug’

De operatie is zwaar en het herstel is lang. Na de operatie en tien lange dagen wachten hoort Jessica dat er geen uitzaaiingen zijn. “Dan is het ineens stil en mag je fysiek en mentaal gaan herstellen.” Na acht weken krijgt ze van haar arts groen licht om weer langzaam dingen te gaan doen. “Dan pas besef je wat je allemaal hebt meegemaakt en komen alle emoties die je weg hebt gestopt keihard terug. Het was echt een zwart gat.” Een groot contrast met hoe de omgeving naar Jessica kijkt. “Zij waren heel blij, de operatie was geslaagd, de kanker was weg.” Maar daarmee was de kous niet af. Een voorbeeld was de katheter die Jessica aan de operatie overhoudt. Ze moet weer leren plassen, maar dat lukt niet meteen. “Toen dacht ik; jeetje ik ben veertig en ik kan niet eens plassen. Hoe moet dat dan als ik naar een festival wil? Voor mijn omgeving was dit maar bijzaak, maar het had veel impact op mijn leven.”

Je bent niet meer wie je was.

Een nieuwe Jessica

“Er is een Jessica voor de kanker en een Jessica na de kanker. Het vertrouwen in je lijf is weg, de angst dat het terugkomt is groot en je moet je leven echt opnieuw vormgeven”, legt ze uit. Dat ze helemaal geen klachten had toen ze de diagnose kreeg, maakt het verwerkingsproces ingewikkeld. “Het voelt alsof het behandelingstraject mij zieker heeft gemaakt.” Van de operatie heeft ze nog altijd bijwerkingen. “Je bent niet meer wie je was, maar dat is wel een acceptatieproces.” Ze heeft de nieuwe Jessica nu omarmd. “Ik leef veel meer en kan betere prioriteiten stellen. Maar het duurt nu wel langer voordat mijn batterij weer vol is.” Zo wilde ze eigenlijk fietsend meedoen met de Alpe d’ Huzes. Maar door de operatie kon dat niet. “Het vraagt dus wel iets van mijn incasseringsvermogen.”

Tekst gaat hieronder verder.

• Wendy (38) kreeg baarmoederhalskanker: ‘Ik rouw om het leven dat ik had’

  Klik hier

“Wat wil ik nu echt?”, vroeg Jessica zich af na het hele traject. Ze besluit een opleiding tot coach te volgen, zodat ze in de toekomst andere “ambitieuze vrouwen die iets impactsvol meemaken kan helpen. Ik zou waarschijnlijk wel ooit voor mezelf zijn begonnen, maar ik heb nu sneller die stap gezet en het [de ziekte red.] heeft meer richting gekregen.”

Lotgenotencontact

Inmiddels zet Jessica zich ook in voor lotgenoten via stichting Olijf. “Ik had zelf niks met lotgenoten. Ik dacht: dat zijn alleen maar van die vrouwen die zichzelf zielig vinden.” Maar op advies van haar arts, besluit ze toch naar een sessie te gaan. Daar vindt ze herkenbaarheid. “Ik kreeg praktische handvatten hoe ik kon re-integreren in mijn werk.”

Naast vrijwilligerswerk neemt ze regelmatig deel aan webinars en treedt ze op als gastspreker om te spreken over herstel, identiteit en het opnieuw vormgeven van leven en werk na een ingrijpende periode. Als het hele traject tot zijn eind is gekomen, besluit Jessica zich verder in te zetten voor anderen. “Ik dacht: wat waardevol en wat mooi dat ik een steentje kan bijdragen.” Haar persoonlijke ervaring combineert ze met haar werk als teammanager in de zorg. Vanuit die combinatie houdt ze zich bezig met patiënten communicatie en de fase na medische behandeling. Ze richt zich daarbij vooral op de tussenfase waarin iemand ‘beter’ is verklaard, maar het leven nog niet vanzelf meebeweegt. Jessica zet zich in om omgeving, zorg en werk daar beter op aan te laten sluiten.

Die paar ongemakkelijke minuten kunnen wel je leven redden.

“Ik hoop dat vrouwen zich bewust worden van hoe belangrijk dat uitstrijkje is. Dat ze na dit artikel denken: dat uitstrijkje ligt nog in de kast, daar moet ik echt wat mee. Die paar ongemakkelijke minuten kunnen wel je leven redden.”

Heeft het verhaal van Jessica je geraakt of wil je meer informatie over baarmoederhalskanker? Op Olijf.nl staan ervaringsverhalen en kun je terecht voor lotgenotencontact.