Corjan deelt elke week een stukje Heilige Herrie. Vandaag vertelt hij over Johnny Cash, die hem opnieuw liet kennismaken met de ruige kant van God. 

Op zondag kwamen bij ons het vinyl uit de koffers. Countrysterren als Hank Williams en Johnny Cash draaiden op volle toeren op de platenspeler. Johnny Cash vond ik als kind al stoer, die stem, die donkere mysterieuze stem daar was iets mee. Mijn jeugdheld Bono stelde: ‘Johhny Cash? Die heeft de meest mannelijke stem van het christendom!’

De tijd tikt door en de songs van Cash waren passé. Tijdens mijn studie theologie hoorde ik overal zoetsappige, vrolijke opwekkingsliedjes. In jeugdkerken waar ik sprak, kwam er na mijn ‘preek’ een zacht pingelend muziekje van de pianist die de gevoelige snaar bij de jongeren probeerde te raken. Ik walgde van de softe liedjes en de therapeutische klanken van het geloof.

Maar opeens stond hij weer voor me. The American Recordings van Cash waren een klap in mijn gezicht. De songs, vooral ‘God’s gonna cut you down’, lieten me opnieuw kennismaken met de ruige kant van God. Onze dominee vertelde vroeger: ‘God is niet je vriendje of je maatje. Op de dag dat je hem ontmoet dan sta je met trillende benen en knikkende knieën, smekend om genade’.
Johnny weet waar de zwaarmoedige dominee het over heeft en hij knikt instemmend. Met een lichte huiver leg ik de LP op de speler en de naald beweegt langzaam over de zwarte groeven…