Ik kom er steeds meer achter dat het leven draait om het hier en nu. Ik merk dat zovelen van ons, mijzelf incluis, veel meer leven in het 'straks' of in het 'toen'. Dat had ik al toen ik nog niet getroffen was door mijn hersenongeluk en nog niet met de dagelijkse gevolgen van NAH (niet-aangeboren hersenletsel) te maken had. Er was altijd de ambitie om meer te doen, meer te bereiken, groter te denken.

Kleine dingen

Nu ik zo beperkt ben, merk ik dat het veel meer draait om het kleine. En het grappige is dat ik me daarbij ben gaan realiseren dat het bij God ook draait om het kleine. Niet om de volle stadions en de massa's. Maar veel meer om de enkeling. En vanuit dat perspectief kan ik ook weer een reden vinden voor mijn bestaan.
Het gaat erom dat ik een luisterend oor ben voor mijn vrouw aan het einde van haar dag. Om een spelletje te doen met mijn kinderen. En dan ook echt aanwezig zijn. Om een biertje drinken met een goede vriend. En daar dan ook echt even aandacht voor te hebben op dat moment. Het zijn misschien wel die kleine dingen die het leven groots maken.

We kunnen ons zo makkelijk laten verleiden tot het fantaseren over een leven dat we zouden willen leven, terwijl we vergeten het leven nu simpelweg te leven. Ik merk dat dit sinds mijn NAH, nog veel sterker naar voren komt. Het is prima om ergens ambitieus te zijn en dingen te willen bereiken. Maar het is ook een valkuil. Het leven is ook maar een zuchtje, slechts een ademtocht en dan is het alweer voorbij. Waar maken we ons toch zo druk om?
Ik merk dat ik kan vastlopen als ik denk aan alle dingen die ik nog had willen doen. Met mijn bedrijf, in de kerk, verre reizen die ik nog had willen maken... Terwijl het al heel wat is om simpelweg lief te zijn voor de mensen om je heen.

Worden als een kind

Ik merk dat mijn dochter van drie mij daar heel erg bij kan bepalen. Zij is enkel maar bezig met wat ze nu nodig heeft. Ze maakt zich nooit druk om morgen of om wat ze dan zal doen of bereiken. Ze leeft enkel maar met vandaag.

Zo wilde ze vanochtend haar roze glitterjurk aan. Dat mocht niet van haar moeder en toen zette ze een keel op... Ik denk dat ze haar in Amsterdam konden horen. Op zo’n moment kan ze de dag niet overzien en niet begrijpen waarom haar moeder het geen goed idee vindt. Ze is enkel maar met het heden bezig is. Dat is waar ze is. En dus wil ze nù die glitterjurk aan.

Niet meer overzien, calculeren

Misschien is dat ook wel het aspect waar Jezus op doelt als Hij zegt dat we moeten worden zoals een kind om het koninkrijk van God te zien. Het heel simpele eenvoudige leven met de dag. Met het moment. Niet meer proberen te overzien, niet meer calculeren.

Zo probeer ik mijn ambities langzaam los te laten. Eerlijk is eerlijk: ik moet wel, want ze zijn niet langer haalbaar voor mij. Toch merk ik dat er iets heilzaams zit in het bewust loslaten van alle ambitie. Laat mijn ambitie maar zijn dat ik vandaag een aardige dag heb. Dat ik vandaag een luisterend oor ben en een vriendelijk woord spreek. Dat ik vandaag kies om Jezus te volgen.