Van nanometer tot sterrenstelsel: 'Wat je ziet, is verpletterend ontzagwekkend!'
Inspiratie
Leestijd: 4 minDoor Pieter-Jan Rodenburg
Inspiratie
Leestijd: 4 minDoor Pieter-Jan Rodenburg
Of je nu met een microscoop inzoomt op DNA of met een telescoop miljarden sterrenstelsels bekijkt: in het allerkleinste en het allergrootste openbaart zich een overweldigende majesteit. Cees Dekker en Heino Falcke delen hun verwondering over een schepping die tot aanbidding stemt.
“Kijkend naar een indrukwekkende sterrenhemel, dichtte David drieduizend jaar terug al dat de hemelen Gods majesteit verkondigen. Met telescopen kijken we nu nog veel verder het heelal in en is onze indruk van zijn majesteit nóg groter. In mijn vak draaien we die telescoop om en kijken we met microscopen naar de wereld van moleculen in de cellen van ons lichaam. Wat je daar ziet op de nanoschaal, is verpletterend ontzagwekkend!
Op deze afbeelding zie je witte DNA-moleculen, dragers van de genetische informatie in je cellen. Op die witte strengen zie je blauwe en roze structuren. Dat zijn eiwitcomplexen, cohesin (blauw) en CTCF (roze). Die geven de grenzen aan van genetische gebieden. We krijgen hier een inkijkje in de wereld van het allerkleinste, want zo’n witte DNA-streng is slechts twee nanometer dik, dat is twee miljoenste van een millimeter!
We hebben ontdekt dat zo’n blauw cohesin-eiwit werkt als een motortje. Als je het brandstof geeft, gaat het aan de slag en maakt het een mechanische beweging: het legt actief lusjes in je DNA. Als je een DNA-streng uit één cel zou uitrekken, zou het meer dan een meter lang zijn. Dankzij onder andere dit motortje is dat nog maar een paar micrometer. In ons laboratorium konden we zelfs een filmpje maken waarin één zo’n cohesin-eiwit een lusje legt in het DNA. Dat is toch ongelooflijk!
Kom op 5 juni naar het grootste worshipconcert van Nederland
Ontdek meerIk vind het wonderlijk en ontzagwekkend dat de wereld is zoals ze is. De verwondering over de grootsheid van de schepping brengt mij tot aanbidding van die grootse Schepper!”
Prof. dr. Cees Dekker, hoogleraar aan de TU Delft, doet baanbrekend onderzoek naar leven op de allerkleinste schaal: de moleculaire biofysica.
“Op deze foto, gemaakt door de Hubble-telescoop, zie je een stukje heelal dat vanaf de aarde niet meer is dan een speldenknop. Maar in die ene speldenknop, op dit ene plaatje, staan duizenden melkwegstelsels. En elk van die stelsels heeft honderden miljarden sterren, die elk weer tientallen planeten om zich heen hebben. Dus dit ene plaatje bevat biljoenen planeten. Dat vertelt iets over hoe groot het heelal is.
Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!
Hoe bijzonder is het dan dat de God die dit creëerde, een persoonlijke band met ons mensen wil hebben, hier op deze kleine planeet! Wij zien onszelf vaak als het middelpunt van het heelal, als de maat der dingen. Maar wij zijn zo nietig. En God, die nog oneindig veel groter moet zijn dan het heelal dat Hij schiep, is ons in Christus nabij. Sterker nog: Hij offert zich voor ons op. Daar verwonder ik me eindeloos over.
We hebben het vaak over hoe lief en aardig God is. Een beetje als een oude opa met een witte baard. Maar de God die dit heeft bedacht, moet machtig zijn! En groot! Hij maakte ons van sterrenstof – wij zijn, zoals alles om ons heen, gemaakt van het materiaal dat uit sterren kwam. En toch kunnen wij geloven, bidden en liefhebben. Dingen die een ster niet kan. God heeft ons wonderbaarlijk gemaakt met een bijzondere opdracht, namelijk God en de ander liefhebben. Dat geeft mijn leven vervulling. Hoe mooi is dat!”
Prof. dr. Heino Falcke, hoogleraar aan de Radboud Universiteit, onderzoekt het heelal. Hij staat bekend om zijn research naar zwarte gaten en de grenzen van het heelal.
