Denkt u weleens aan de dood?
“Het overlijden van mijn broer, nu twee jaar geleden, was een heftige ervaring. Toch denk ik weinig aan de dood. Mensen die zich vaak afvragen hoelang ze nog hebben en hoe hun einde zal zijn, zijn in mijn optiek al een beetje aan het doodgaan. Ik ga ook niet uit van een leven hierna. Mijn ouders waren – meer in naam dan praktiserend – rooms-katholiek, maar ik ben zelf nooit gelovig geweest.

Wat ontroert u?
“De onschuld van kinderen raakt me. Sinds ruim een jaar ben ik opa. Mijn kleinkind ontroert me elke dag. We zien elkaar gelukkig vaak, omdat mijn kinderen vlakbij wonen. Die opa-ervaring is iets wat je niet ziet aankomen.”

Wat doet u op uw eerste dag als baas van Nederland?
“Ik zou het Nederlandse volk indringend toespreken om te vertellen dat we in zo’n mooi land wonen. We zouden ons er meer van bewust moeten zijn hoe bevoorrecht we zijn. Nederlanders gaan vaak slordig om met de democratie en de rechtsstaat. Dat is riskant, want het vertrouwen daarin komt te voet, maar gaat te paard.”

Wat is uw favoriete Bijbelverhaal?
“Als kind vond ik de uittocht uit Egypte een mooi verhaal. Dat Mozes de zee kon laten wegtrekken, verbijsterde me, ook omdat ik aannam dat het letterlijk zo gebeurd was. Nu geloof ik nog steeds dat Bijbelverhalen ergens hun oorsprong hebben, al trek ik er zelf geen lessen uit voor mijn leven. Maar ik begrijp heel goed dat dit wel geldt voor anderen, die steun vinden in hun geloof.”

Op misdaadgebied blijft de Amerikaanse maffiaserie The Sopranos favoriet

Hoe besteedt u een vrije avond het liefst?
“Lezen, naar muziek luisteren en soms naar een goede serie kijken. Op misdaadgebied is The Sopranos nog altijd favoriet. De reeks geeft een fascinerend inkijkje in een maffiaorganisatie. Dan besef je dat maffialeden ook mensen van vlees en bloed zijn, met een gezinsleven – hoe keihard het er in dat milieu ook aan toegaat.”

Wie bewondert u?
“Toen ik voor de advocatuur koos, zei mijn vrouw: ‘We doen dit samen.’ Zij koos er bewust voor om voor het gezin te zorgen. Hoewel ze soms naar haar hoofd kreeg dat ze ‘maar gewoon huisvrouw’ was, vind ik haar keuze bewonderenswaardig. Ik bewonder ook mijn zoons, die opgegroeid zijn tot volwassen, geslaagde, lieve mensen; wat je ook ziet aan de manier waarop ze nu met hun ouders omgaan.”