Een film als Hostiles wordt wel een revisionistische western genoemd. Net als in klassieke Hollywoodwesterns zijn er prachtige natuurpanorama’s en spannende pistoolgevechten, maar het ouderwetse beeld van de nobele blanke die het opneemt tegen de barbaarse roodhuid wordt compleet op z’n kop gezet. De titel (hostile betekent ‘vijandig’) verwijst in dit sombere verhaal zowel naar de cowboys als naar de indianen. In die zin zou je ook van een ouderwets gereformeerde western kunnen spreken, waarin iedereen verdorven is en geneigd tot alle kwaad.

• Lees ook: Gitzwart drama vol onvoorziene wendingen

Regisseur en scenarist Scott Cooper (Crazy Heart, Black Mass) vertelt in interviews dat hij modern Amerika met zijn film een spiegel wil voorhouden. Zijn boodschap is helder: nog maar een eeuw geleden was dit de staat van het land, dus vind je het gek dat haat en geweld en racisme er nog altijd hoogtij vieren?

Hostiles is een keiharde film, zoveel mag duidelijk zijn, maar niet enkel zwartgallig. Op den duur groeien de legerkapitein en het stamhoofd onverwacht naar elkaar toe. Daarmee suggereert Cooper dat er ondanks alles altijd reden blijft voor hoop – ook in het heden dus. En zo blijft dit indrukwekkende verhaal ook goed gereformeerd: al is de mens nog zo slecht, hij is niet per se reddeloos verloren.