Doe maar rustig aan – PopUpGedachte 23 januari 2020

Het is een vast zinnetje dat ik app aan mensen die me gestresst berichten dat ze wat te laat zijn. Als het genant laat wordt en mijn volgende meeting staat te wachten, dan misschien niet. Maar als het even kan toch wel. Doe maar rustig aan is zo’n zinnetje waarbij je als je het aan een ander vertelt, zelf ook rustig wordt. En het is fijn om te ontvangen als je gestresst in een tram zit die niet harder wil of keihard tegen de wind in al fietsend probeert om de verloren tijd in te halen. Doe maar rustig aan.

Het geldt ook voor mensen die succes hebben. Of mensen die opeens een roeping voelen. Doe maar rustig aan. Niet alles hoeft in één keer binnengehaald. Wat komt, komt wel, je hoeft het niet te haasten. Althans, dat is wat ik lees in de teksten van vanochtend. Voor de twee figuren in heel verschillende momenten in de geschiedenis zou het zelfs nogal gevaarlijk kunnen zijn om hun roeping al te hard na te jagen. Het komt wel, het zit er wel in, laat het maar gebeuren. Er komt vanzelf een positie voor je.

Het gaat om de jonge David en Jezus van Nazareth zelf. David heeft Goliath naar de eeuwige jachtvelden geholpen en het volk begint te juichen. Altijd is er het volk dat begint te juichen. In de tijd dat er nog geen Maurice de Hond is check je gewoon of het volk begint te juichen en dat weet je wie de nieuwe ster is.

Saul heeft er duizenden verslagen maar David tienduizenden. Dat begint Saul een tikje te ergeren tijdens de ererondjes en een boze koning in barbaarse tijden is een koning met een missie. Hij wil David doden. De zoon van Saul, Jonathan, is een vriend van David en bezweert de opkomende jaloezie. David komt zelf niet handelend in het verhaal voor. Hij zwijgt, blijft op afstand, wacht af of er plek voor hem is en dat is het dan. Geen gebral sowieso, geen claimen van zijn roeping, niet het ijzer smeden als het heet is. Gewoon niet. Hij was aangewezen tot koning, Saul was een klein kind in een te grote koningsbroek met een gevaarlijke vorm van moordlust. Het volk wil David. En David zwijgt. Topper. Het komt wel.

En Jezus? Zijn wonderdoenerij heeft nogal een aanzuigende werking. Van heinde en verre komt men zieken en melaatsen brengen. Het is dat hij zich in uithoeken van het land begeeft, anders was er ook in het politiek centrum al veel eerder de alarmbel geluid. Wie weet of hij eerder nog om het leven was gekomen of op andere wijze geneutraliseerd. Al neutraliseer je JC niet zo makkelijk.

Er staat ‘Zelfs de onreine geesten vielen, als zij Hem zagen, voor Hem neer en schreeuwden: 'Gij zijt de Zoon van God.' Maar Hij verbood hun nadrukkelijk Hem bekend te maken.’ Hij ontkent het niet, het is zijn roeping, zijn taak in het leven, hij heeft het zelf ook herkend. Er is een momentum, een hoop volgelingen, je kunt wat en hij wacht. Zeg het tegen niemand, mijn tijd komt nog wel. Of niet. In elk geval ga ik niet zelf jagen naar de plek die me nog niet gegeven is.

Ik vind het mooi. En inzichtgevend. Ook als je op je klompen aanvoelt dat je een gave hebt die nodig is, een bijdrage die relevant is, dat je ergens toe geroepen bent – hoef je er nog niet bovenop te zitten. Sterker nog: rustig aan doen, nog even in de coulissen, kan je helpen om je beter voor te bereiden op dat wat er gedaan moet worden. Een momentum komt en gaat, eenmalige kansen bestaan niet – niet als het gaat om wat jou ten diepste te doen staat.

Doe maar rustig aan. Dat is het spirituele berichtje vanavond naar iedereen die een klein beetje hijgt naar levensroeping en levensvervulling en positie en momentum. Doe maar rustig aan.

Tot zover. Morgen weer een nieuwe PopUpGedachte. Voor nu: Vrede, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.