Ik herinner me de scène, het is al lang geleden. Twee mensen staan rond een kampvuur en dit gesprek is het enige in de hele eerste serie van het programma Op zoek naar God dat me in enige positieve zin is bijgebleven. Het was zo’n programma met BN'ers en ‘gelovigen’ en de gelovigen legden menigmaal op tenenkrommende wijze uit waarom geloven een goed idee is. Iemand anders krijgt kromme tenen van deze PopUpGedachtes hoor, wat dat betreft niet al teveel pretenties hier, maar ik herinner me alleen die kampvuurscène als een moment van inzicht.

‘Waar geloof je wél in?', vroeg de luisterende partij aan dat kampvuur, daar midden in de nacht. Dat was een interessante vraag. In plaats van het verdedigen van een godheid, het bewijzen of aannemelijk maken, het uitleggen van het eigen verhaal, was er eindelijk een geïnteresseerde vraag naar het inzicht en de wijsheid van de zoekende. ‘|k geloof in de liefde’, was het prompte antwoord. ‘Nou’, zei de luisteraar terwijl hij zijn handen nog wat verder warmde boven het knappende vuur. ‘Bid dan tot de liefde’.

Dat was eenvoudig. De zoeker was op zoek naar God. Dat was het concept van het programma. Maar het hele idee God stond hem tegen en daar had hij wel honderd goede redenen voor. Maar als je zo graag wil geloven, in iets, gelóóf dan. En niet een beetje lafjes, maar vol erin. Bid dan tot de liefde. Waarom niet?

Het is niet altijd het eerste waar je aan denkt als je het christendom tegenkomt en dit op deze ochtend is ook geen poging om dat blazoen op te poetsen. Ik vind slechts opnieuw de eenvoud terug onder alle opgebouwde geloofssystemen. Het is de eenvoudige herinnering aan de meest kernachtige en essentiële opdracht: heb lief. Als taak voor vandaag, voor dit moment, voor het komende uur, voor de dag. Domweg dit: heb lief. Of zoals Augustinus het vol vertrouwen zei als een van de grote predikers van zijn tijd: Heb lief en doe dan wat je wilt.

Soms vergeet ik de kernachtigheid ervan, omdat ik probeer religieuze concepten te duiden of om vandaag de doelen te halen, de takenlijstjes af te werken of me zinnig te voelen, dat ik iets heb bijgedragen. En dan de eenvoudige opdracht. Heb lief. That’s it.

Vanochtend krijgt Jezus van Nazareth in de lezing de vraag wat het grootste gebod is. Blijkbaar een pittige theologische discussie in zijn tijd. Is nou de sabbat houden belangrijker dan niet doodslaan of andersom. En JC antwoord met een lange volzin die hier op neerkomt: heb God lief boven alles en je naaste als jezelf.

Twee dingen daar nog over: heb lief klinkt zo eenvoudig, maar zo gauw je God tussen heb en lief plaatst, wordt het gelijk weer ingewikkeld, want wat betekent dat dan? Diezelfde Augustinus zegt er dit over: Het is zo, dat de broederlijke liefde (of de zusterlijke, dus niet alleen de romantische maar de gezamenlijke, onderlinge liefde) niet alleen van God komt, maar dat die broederlijke liefde, die maakt dat we elkander liefhebben, God zelf is.
In de 5^e eeuw wist Augustinus het al. Om de ander lief te hebben is het key om de liefde zelf lief te hebben, te houden van het idee van liefhebben, het te omarmen als de sleutel, het houvast, de grond onder het bestaan. Daarom kan hij zeggen: heb lief en doe wat je wilt. Heb in godsnaam de liefde zelf lief, want in de opofferende, rucksichtlose liefde zonder aanzien des persoons, is het kwaad overwonnen.

Dus voor vandaag. Heb lief. Heb lief wat je doet, wie je tegenkomt, wat je tegenkomt en vergeet niet te houden van wat je zelf geworden bent. Want ook dat is geliefd.

Tot zover vanochtend. Een hele goede donderdag gewenst, meer PopUpGedachtes te vinden op lazarusstaatop.nl en voor nu: vrede gewenst, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.

Deel dit artikel: