Wordt vervolgd, schreef ik een week of wat geleden. Ik voelde aan alles dat er een verandering in de lucht hing. 

Waarom? Omdat Livia groeit. En ik groei, langzaam maar zeker, met haar mee. Mijn moederhart buigt mee en verwachtingen, idealen en perspectieven verschuiven. Het is een wonderlijk reis die we samen maken, en die me zo soms compleet verrast.

Zoals vorige week, toen een onbekend nummer op mijn scherm verscheen. Het was de speciaal onderwijs-school waar we Livia hebben aangemeld.

“We hebben een plekje voor Livia!”

Mijn hart maakte een sprongetje. De IB’er van de school vertelde enthousiast over haar observatie in Livia’s klas en de gesprekken die waren gevoerd. Ik vond het ongelooflijk hoe snel en goed ze Liv in kaart had gebracht. Ze zag precies wat Livia nodig heeft om te groeien.

Het was te snel, te moeilijk en soms zagen we haar echt een beetje breken

Na het gesprek voelde ik alleen maar geluk en dankbaarheid. En eerlijk? Dat verraste me.

Inclusief onderwijs was toch mijn ideaal?

Ja, dat was het.

En ergens is het dat nog steeds. In mijn droomscenario groeien álle kinderen uit de buurt samen op binnen de muren van één school. Ik zou daar een hele rits voordelen van op kunnen noemen. Maar de realiteit van 'Nederland Regeltjesland' is weerbarstig.

En als ik naar Liv kijk, wil ik niets liever dan meebewegen. Meebuigen, zoals de takken van een wilg met de stroom van het water.

Om in de metafoor van de wilg te blijven; soms worden de takken zo zwaar, dat ze onder het gewicht zouden bezwijken. Door de kroon dan wat uit te dunnen, geef je de boom weer lucht. Dat is precies wat er de afgelopen maanden gebeurde: we vroegen te veel van Liv. Het was te snel, te moeilijk en soms zagen we haar echt een beetje breken.

De tekst gaat hieronder verder.

• 

  Columnist Miloe kan niet met en niet zonder prikkels: 'Altijd, áltijd moet ik daarna bijkomen, nadenken, verwerken'

  Klik hier

Nu snoeien we de verwachtingen en de doelen terug. Dat helpt; het geeft ruimte en lucht. Maar het is niet genoeg. Het is tijd dat we Livia een nieuw plekje geven om te wortelen. Een plekje dat op maat gemaakt is voor haar; waar ze precies past en helemaal zichzelf kan zijn. Ze is er klaar voor, en mijn moederhart ook.

Het is mooi om te zien hoe dat werkt. Dat de Schepper de flexibiliteit geeft om mee te bewegen. Zozeer zelfs, dat ik deze nieuwe afslag nu met een glimlach omarm. En Liv zelf? Die lacht de toekomst sowieso tegemoet. ‘Eerst naar Italië, en dan naar De Duinpieper,’ zegt ze over haar schoolswitch.

Of ze helemaal begrijpt dat dit een definitief afscheid van haar huidige school betekent, weet ik niet. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat ze, net als een jonge wilg, vliegensvlug wortel zal schieten op haar nieuwe plek.