Mama Mirjam: ‘Livia wil er graag bij horen. Maar kan ze dat ook?’

Terwijl ik mijn fiets op slot zet, rent Livia het schoolplein al op. Ik zie nog net hoe ze door de deur naar binnen glipt en met een snelle blik over haar schouder de trap opschiet. Bovenaan de trap grijp ik haar arm.
“Wat ga je doen, Liv?”
Ze heeft overduidelijk een plan. Dat zie ik meteen.
“Ik wil naar groep 3!”

Op de gang hebben zich al verschillende kinderen verzameld. Ik hoor een jongetje, een oud-klasgenootje van Liv, zeggen: “Livia blijft haar hele leven in groep 2.” Of ze het zelf hoorde, weet ik niet. Ik pak haar hand en neem haar mee naar beneden. Daar knuffel ik haar stevig. “Ik snap het, hoor.”

Dit gedrag past niet bij haar. Dus waar komt het vandaan?

Een paar dagen later vertelt de juf dat Liv geen goede dag had. Ze had geslagen. Geknepen. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en denk na. Dit gedrag past niet bij haar. Dus waar komt het vandaan?
“Het is niet eerlijk”, had ze tegen de juf gezegd, doelend op het spel dat gespeeld werd. “Ik ben aan de beurt!”

De kinderen om haar heen gaan te snel. De hele wereld gaat te snel. En ik, haar moeder, ga soms óók te snel. Hop, nieuw plan, snel schakelen en door. Maar zo werkt Liv niet. Ze heeft een reactiesnelheid van zeker acht seconden. Acht seconden die ze vaak niet krijgt. Dan heeft iemand anders het al gezegd. Of al gedaan.

Eerder liet ze alles rustig over zich heen komen. Ze was tevreden met wat ze kon. Onbewust van wat buiten haar bereik lag. Nu lijkt dat te veranderen.

En ergens is dat mooi. Ze ontwikkelt. Ze groeit. Ze ziet meer. Maar tegelijk heb ik met haar te doen. Ik zie de frustratie die erbij komt. Ze wil meer dan ze kan. Ze wil meedoen in een tempo dat niet het hare is. En ik zie haar worstelen. Dit brengt nieuwe vragen. Nieuwe uitdagingen. Hoe passen we de wereld aan zodat ze mee kan doen? En wanneer beschermen we haar juist tegen diezelfde wereld?

De tekst gaat hieronder verder.

• Zó houd je nieuwe gewoontes vol

  Klik hier

Gisteren kwam ze uit school met een gat in haar maillot en bloed op haar knie. Ik bekeek het rustig.
“Het is nep”, zei ze. Ik fronste. Nep? Het zag er anders heel echt uit. Dat woord komt niet uit Livia’s koker. Ze heeft geen idee wat nep is. Dus iemand moet het tegen haar gezegd hebben. Als troost misschien. Of als beschuldiging van aanstellerij. Wie zal het zeggen.

Wat duidelijk is: ze neemt woorden over die niet van haar zijn. Probeert mee te bewegen in een wereld die sneller praat, sneller denkt. Ze hoort erbij. Ze wil er ook graag bij horen. Maar kan ze ook? Wat is het beste voor haar?

Een ding weet ik zeker: Liv blijft niet haar hele leven in groep 2. Ze wil verder. Groter. Meer. Alleen weten we nog niet precies waar dat is.
Wordt vervolgd…