Jarenlang zit hij in de kerkenraad in een gereformeerd-vrijgemaakte kerk in Rotterdam. “Het risico van de hardcore gereformeerden, die daarin opgevoed worden en daarin blijven, is dat ze vooral heel erg met zichzelf bezig zijn. Sinds mijn periode in Brussel heb ik dat wat meer los kunnen laten, heb ik mijn plek gevonden. En sindsdien heb ik ook het gevoel dat ik niet meer naar de kerk ga omdat het moet, maar omdat ik het zelf wil.”

Zoektocht
Martin heeft van jongsafaan het idee dat hij het zeker moet weten, dat hij het moet snappen of zijn geloof moet kunnen bewijzen. “En dan heb je in mijn beleving twee keuzes. Of je breekt ermee. Of je accepteert dat je daar gewoon naar blijft zoeken en dat het zoeken waardevol is in zichzelf. Je hoeft niet naar een bepaald eindpunt toe te werken.”

En die zoektocht geeft hem juist houvast, het zorgt ervoor dat hij met het geloof bezig blijft. “Er wordt je een pad aangewezen waar je over kunt wandelen. Af en toe doe je wat stappen naar links of naar rechts en op een gegeven moment vind je het pad weer terug. Ergens in mij is er toch een behoefte om er mee bezig te blijven. Het zoeken geeft richting aan mijn denken en gevoel.”

Vermoeiend
Tegelijkertijd ervaart hij het ook als ongelooflijk vermoeiend om voortdurend bezig te zijn met God en geloof. Het is voor hem geen hobby, het is niet vrijblijvend. “Een leven zonder God lijkt soms overzichtelijker. Toch doe ik dat niet. Niet als bewuste beslissing, maar dat loopt gewoon zo. Iets houdt me vast. Ik zou kunnen zeggen dat God me vast houdt, wat fantastisch zou zijn. Of het is een eigen innerlijke behoefte aan een soort kader of zingeving. Ik weet het niet.”

Het gesprek tussen Andries en Martin is al in de zomer opgenomen.
Benieuwd naar de rest van het verhaal? Kijk hier de uitzending (zondagavond 20 november 00.0, NPO2):