Wat is een missionair speelcafé? 

“Dat is een plek waar ouders, grootouders of andere verzorgers met jonge kinderen welkom zijn om tijd samen tijd door te brengen. Kinderen kunnen er spelen, terwijl volwassenen koffiedrinken, elkaar ontmoeten en makkelijk met elkaar in gesprek raken. Juist dat samenkomen is belangrijk: het is niet bedoeld als opvang waar je je kind achterlaat, maar als een plek waar jong en oud welkom zijn. Juist in die ontspannen sfeer ontstaan vaak gewone, waardevolle ontmoetingen. Ouders praten over opvoeden, slapeloze nachten of de drukte van het gezinsleven en leren elkaar zo steeds beter kennen. Het missionaire zit niet in een vol programma, maar in de intentie erachter: als kerk een plek bieden waar mensen zich gezien, welkom en gesteund voelen — en waar in die warme sfeer ook iets van Gods liefde merkbaar kan worden.”  

Nelleke Rebel

Ik hoop dat kerken dienend aanwezig zijn in hun omgeving

Een oude loods

“Ik zie dat ook echt gebeuren op plekken die al bestaan”, vervolgt ze. “In Brakel is bijvoorbeeld in een oude loods een warme ontmoetingsplek ingericht, met speelhoeken, een grote tafel en een kledingrek voor kinderkleding. Daar komen moeders samen voor koffie en ontmoeting, terwijl de kinderen spelen. Juist in die gewone setting ontstaan vriendschappen en onderlinge steun.” 

Waarom vinden kerken het vaak lastig om contact te zoeken met de buurt? 

“Voor veel kerken geldt dat de wereld van de kerk en die van de buurt elkaar maar weinig raken. Veel activiteiten die op zondag of doordeweeks in het kerkgebouw plaatsvinden — kerkdiensten, catechisatie, clubs of een koor — zijn bedoeld voor de eigen gemeente. Ze zijn meestal niet interessant voor mensen die niet actief iets hebben of willen met het christelijk geloof. Omgekeerd hebben kerkgangers ook niet altijd een sterke band met de buurt rondom de kerk, simpelweg omdat ze er zelf niet wonen. Tegelijk leeft er in veel gemeenten wel echt een verlangen om in contact te komen met de wijk of met mensen die de kerk niet meer vanzelfsprekend weten te vinden. Zeker als het om jonge gezinnen gaat, voelen gemeenten die urgentie. Ze zien dat gezinnen afhaken en merken tegelijk hoe lastig het is om nieuwe gezinnen te bereiken. Daar komt bij dat juist deze levensfase veel van mensen vraagt. Jonge ouders hebben vaak volle agenda’s, weinig rust en niet altijd een netwerk dichtbij. Juist daarom zoeken kerken naar manieren om er wél te zijn voor deze groep.” 

Wat is de kracht van een laagdrempelige plek als een speelcafé? 

“De kracht van een speelcafé is dat je iets biedt waar ouders en grootouders met jonge kinderen echt iets aan hebben. Het is een laagdrempelige plek buitenshuis, waar kinderen fijn kunnen spelen en volwassenen zich welkom voelen. Lang niet elke wijk of elk dorp heeft zo’n plek, terwijl daar vaak wel behoefte aan is. Daarnaast voorziet een speelcafé in de behoefte van ouders om andere ouders te ontmoeten, vragen te stellen en ervaringen te delen. Juist omdat niet elk gezin een sterk netwerk om zich heen heeft, kan zo’n plek veel betekenen.”  

Rond de ontbijttafel

Dat zag Nelleke met eigen ogen in Overschie, waar vanuit een pioniersplek een wekelijkse ontmoetingsplek voor moeders is ontstaan in de buurtspeeltuin. “Rond de ontbijttafel groeide daar langzaam een gemeenschap waarin vrouwen elkaar vonden en naar elkaar omzagen. Wat begint als iets kleins, kan zo uitgroeien tot onderlinge steun en het gevoel dat je er niet alleen voor staat.” 

Hoe krijgt het geloof daarin een plek? 

“Meestal zit het allereerst vooral in de manier waarop je met mensen omgaat. Daarin kan al iets van Gods liefde zichtbaar worden. Als ouders elkaar vaker ontmoeten, worden gesprekken vaak vanzelf persoonlijker en kan ook het geloof ter sprake komen. Sommige speelcafés voegen kleine christelijke elementen toe, zoals een liedje, een verhaal uit de peuterbijbel of iets rond Kerst of Pasen. In alles is het belangrijk dat het open en ontspannen blijft. Juist als je niets opdringt, kan geloof op een natuurlijke manier zichtbaar worden.” 

Wat hoop je met dit initiatief te bereiken? 

“Ik hoop dat er een plek ontstaat waar kinderen en hun (groot)ouders zich gezien voelen en met elkaar hun zorgen kunnen delen. Tegelijk hoop ik dat dat kerken leren om liefdevol en dienend aanwezig te zijn in hun omgeving, en nieuwe manieren vinden om het evangelie te delen met mensen die vervreemd zijn geraakt van God.” 

Tekst: Laura Hooijer

• 

  Waarom René en Riske eten en kleding uitdelen in de buurt: 'Het bord soep is geen springplank voor evangelisatie'

  Waarom René en Riske eten en kleding uitdelen in de buurt: 'Het bord soep is geen springplank voor evangelisatie'

/