Wanneer haar meester doorheeft dat Evi erg in de knoop zit door de verhuisplannen van haar ouders, adviseert hij haar om zich aan te sluiten bij Club Klein Geluk, een club voor kinderen die door een lastige periode gaan. Rokus en zijn vrouw zijn in de eerste instantie een beetje sceptisch over deze club, maar komen hier al gauw van terug. “Er kwamen heel mooie opdrachten voorbij, dus we zagen hier al snel de meerwaarde van in. Ik weet nog dat Evi een keer drie steentjes meenam naar huis en die aan iemand moest geven die belangrijk was voor haar. Bij de steen moest ze een briefje doen, waarop stond waarom deze persoon zo belangrijk voor haar was. Mijn vrouw en ik kregen allebei een steentje met een mooi briefje. Dat was zo waardevol”, herinnert Rokus zich. “Ik vind het zo belangrijk dat kinderen over hun gevoelens leren praten en kunnen benoemen dat ze van je houden en waarom ze dat doen.”

Brief schrijven aan denkbeeldige vriend Simon

“In dat clubje kreeg ik de opdracht dat ik alles waarmee ik zat moest vertellen aan een klein poppetje dat ik van de leiding kreeg”, vertelt Evi. Het poppetje noemt ze Simon. “Ik vond het een beetje kinderachtig om tegen dat poppetje te praten, dus in plaats daarvan schreef ik alles in een schriftje. Het leek mij wel mooi om dit later terug te kunnen lezen.” Rokus: “Het was prachtig om te zien dat Evi leerde schrijven over alles waarmee ze zat. Ze is dol op schrijven, dus dit paste ook echt bij haar. De oorspronkelijke bedoeling was dat ze bijvoorbeeld ’s morgens tegen het poppetje zou vertellen dat ze tegen de dag op zag en het poppetje vervolgens in haar broekzak zou stoppen, zodat hij de hele dag met haar meeging. Het idee was mooi, maar Evi was hier net iets te oud voor. Ik vind het mooi dat ze in plaats daarvan iets bedacht dat wél bij haar paste.

Evi vertrouwt al haar onzekerheden, angsten en frustraties, met betrekking tot de naderende verhuizing, aan haar schriftje toe. De brieven die ze schrijft zijn gericht aan de denkbeeldige Simon. “Ik kan met mijn ouders gelukkig overal over praten, maar ik vond het ook fijn om de herinneringen rond de verhuisperiode vast te leggen in mijn schriftje. Het was geen geheim wat ik schreef. Mijn ouders mochten het gewoon lezen”, vertelt Evi. In het schriftje schrijft ze wat ze gaat missen na de verhuizing en wat ze moeilijk vindt aan haar nieuwe omgeving. “Het schrift lag open en bloot op haar bureau en was voor iedereen leesbaar. Ik vind het mooi dat Evi weet dat haar onzekerheden, angsten en frustraties er mogen zijn binnen ons gezin en dat ze hier open over durft te zijn”, vertelt Rokus dankbaar. “De wetenschap dat we in ons huis geen geheimen voor elkaar hebben en overal over kunnen praten ontroerde mij als vader.”

Lied over de worsteling van dochter Evi

Wanneer Rokus na de verhuizing op een schrijfreis is in Engeland, vertelt hij zijn reisgenoot Rob Buis en de Engelse musicus Paul Field over de struggles van zijn dochter rondom hun verhuizing en de mooie manier hoe zij hiermee omging. “Ik deelde tijdens een schrijfsessie hoe mooi ik het vind dat mijn dochter zo makkelijk over haar gevoelens kan praten en dat ik met het idee speelde hier een lied over te maken. Paul gaf als tip om net als Evi een brief aan Simon te schrijven. In dit lied staat Simon symbool voor de uitnodiging om al je gevoelens - ook al zijn ze negatief - met elkaar te delen. Hij staat voor openheid en eerlijkheid en is dan ook van harte welkom in mijn huis.”

In het lied gaat het niet alleen over de gevoelens die er mogen zijn, maar ook over hoe ik als vader wil zijn

Tijdens het ontstaan van het lied Dear Simon roepen Paul en Rokus omstebeurt zinnen die samen een prachtig lied beginnen te vormen. Achter de piano zet Rob meteen muziek onder de tekst. “Alle zinnen die wij riepen, werden uiteindelijk gebruikt in de definitieve versie van het lied. Dat gebeurt zelden. In het lied gaat het niet alleen over de gevoelens die er mogen zijn, maar ook over hoe ik als vader wil zijn. Er komt een gezegde uit Nashville in voor dat zoveel betekent als dat het opvoeden van kinderen gepaard gaat met het geven van wortels en vleugels aan hen. Als ouder wil je ze sterk laten opgroeien, zodat ze stevig in hun schoenen staan en ze bagage meegeven om uiteindelijk te kunnen uitvliegen. Al vind ik het idee, dat mijn kinderen ooit de deur zullen uitgaan en mij niet meer nodig hebben, nog erg naar.”

Opnieuw beginnen na verhuizing

“Ik vind het heel bijzonder dat mijn vader ook een brief aan Simon heeft geschreven en daar een lied over heeft gemaakt”, vertelt Evi. “Het is een heel mooi lied geworden. Ik ben heel trots op mijn vader.” Ze heeft er geen moeite mee dat mensen door dit lied weten dat ze het moeilijk vond om te verhuizen. “Daar heeft iedereen wel last van, denk ik. Door er open over te zijn kun je er met anderen over praten.” Na de verhuizing heeft ze het nog best weleens moeilijk.

“Ik kwam in groep 7 terecht en daar waren al allemaal groepjes gevormd. Gelukkig werd ik hierin opgenomen en zit ik nu helemaal op mijn plek hier. We wonen hier nu twee jaar en ik zou niet meer terug willen, al mis ik wel een paar vriendinnen uit mijn oude klas. Gelukkig heb ik nog veel contact met hen.” Evi vindt het jammer dat ze binnenkort voor de tweede keer opnieuw moet beginnen. Dit keer omdat ze naar het voortgezet onderwijs gaat. “Toch heb ik er alle vertrouwen in, want de vorige keer is het ook heel goed gegaan.”

Dear Simon - The Bowery

Het lied Dear Simon staat op het nieuwe album van de Bowery, Time and Again. Ook staat het lied op de setlist van de Theatertour die de Bowery rondom de release heeft georganiseerd.