En daar was de Nashville-verklaring. De verklaring kwam kort na de blogs waarin mijn roep om hulp te horen was, waarin ik mijn wanhoop en verdriet deelde. Mijn eerste neiging was om een artikel te typen, maar een dag later waren er al zo veel reacties op de Nashville-verklaring dat ik besloot om af te wachten. Benieuwd naar waar dit gesprek heen zou gaan. 

De reacties waren overweldigend: ik heb zoveel positieve posts op Facebook en Twitter zien langskomen. Zoveel mensen die naast mij, naast ons, gingen staan. Ik werd hier enorm blij én stil was. Het voelde ook vreemd, bijna ongemakkelijk. Onverwacht.

Nu, een paar weken later, ben ik blij dat ik niks geschreven heb. Blij dat ik de tijd genomen heb om alles op me in te laten werken. Nu kan ik een positieve blog schrijven.

Gemeentes, scholen en kerken spreken zich uit, regenboogvlaggen raakten uitverkocht.

Verbinding

Op verschillende plekken in Nederland organiseert Wijdekerk ontmoetingsmomenten voor LHBT’ers en geïnteresseerden. Hier worden verhalen en ervaringen gedeeld, vragen gesteld. Hier wordt opgelucht ademgehaald omdat er niks uitgelegd hoeft te worden. Iedereen mag gewoon zijn.

Tijdens deze ontmoetingen, maak ik kennis met mensen die hoopvolle verhalen met zich mee brengen. Een vrouw die verlegen binnenkwam en mij na twee uur enthousiast vertelt over de gesprekken die ze hier op deze plek heeft gehad. Of de mensen die twee uur reden om hierheen te komen. De lange rit voor lief nemend omdat ze zich hier gekend, gezien en welkom voelen. Een vader die vertelt hoe hij God heeft leren kennen door zijn transzoon.

Ook buiten de LHBT-kringen komt er van alles in beweging na de Nashville-verklaring. Gemeentes, scholen en kerken spreken zich uit, regenboogvlaggen zijn uitverkocht. Een groot deel van de zwijgende meerderheid heeft nu door dat ze zich niet langer stil kunnen houden. De mensen die toch liever stil willen blijven, gaan op zoek naar een middenweg en ze verwoorden waar ze tegen aanlopen. Zo wordt er niet méér gediscussieerd, maar juist meer gepraat.

Deze beweging zorgt voor verbinding. Een verandering waardoor er niet langer óver LHBT’ers wordt gepraat, maar mét ons. We zijn samen op zoek, met oog voor elkaar. Deze zoektocht creëren wij duidelijkheid.

Welkom

Duidelijkheid, dat is alles waar ik – en zo veel anderen met mij – om vragen. Ik vind het niet erg wanneer mensen andere meningen en standpunten hebben. Ik vind het geen probleem wanneer theologie niet altijd met elkaar rijmt. Het enige wat ik wil en waar ik om vraag, is gesprek en uiteindelijk duidelijkheid.

Weet je, ik voel mij verrassend comfortabel onder mensen die geen groot voorstander zijn van LHBT’ers. De mensen bij wie ik mij ongemakkelijk bij voel, zijn mensen die zich niet durven of willen uitspreken. Dan weet ik namelijk niet waar ik van op aan kan, of ik wel welkom ben.

Mijn ongemak neemt dus af, want er wordt nu meer met mij gepraat in plaats van over mij. Ik word steeds meer bekeken als ‘meer dan alleen transgender’. Dit is precies de richting die we op moeten.

Lieve mensen, we zijn op weg, we zijn in beweging. Tuurlijk is er nog een hoop te doen, maar we mogen ook wel eens blij en zelfs een beetje trots over onze schouder kijken. Een aantal grote stappen zijn al gezet. Zonder jullie, zonder elkaar was het nog niet zo ver. Dank jullie wel.

Kijktip: Noud was te gast in ons tv-programma Café Lazarus. Daarin vertelde hij hoe zijn omgeving en kerk reageerde op zijn coming-out als transgender: