Ik maakte ooit het veertigjarig jubileum van stichting Tear mee en vroeg me toen af of dat wel een feestje waard was: opgericht om armoede de wereld uit te helpen en na veertig jaar geen stap verder? Polonaise?! Iets soortgelijks geldt voor stichting Opwekking. Ooit opgericht om de opwekking in Nederland een klein zetje te geven, om vervolgens in het bruisen van de Geest overbodig te zijn. Wat is eigenlijk de impact van een club die al zestig jaar roept dat de opwekking echt aanstaande is? 

Maar toch: Opwekking laat zijn sporen na. In mijn jeugd was Opwekking nog een obscuur pinksterclubje dat zichzelf zag als de exclusieve landingsbaan voor de heilige Geest in Nederland. Ik ging met vrienden mee naar de pinksterconferentie en daar werd het me al snel duidelijk: ik kwam uit een sukkelaarkerk die het op eigen kracht probeerde te doen, maar nu kon ik een weekend lang charismatisch vuurwerk zien, powered by Opwekking.

Opwekking had in die tijd ook het alleenrecht op nieuwe liederen. Als tiener leerde ik daar de twintig nieuwe liederen voor dat jaar met even klinkende en reeds vergeten titels als ‘Wohowo’ (499), ‘Halleluja’ (5) (de titel is meteen de tekst van het hele lied) en het mysterieuze ‘Kadosh’ (496) (in dialect al snel verbasterd tot ‘cadeaus’). Liederen als een schot hagel. Het meeste vliegt voorbij, maar een paar blijven haken en zingen we nog steeds. In alle kerken. Van ‘Samen in de naam van Jezus’ (167), dat zelfs met orgel redelijk is mee te zingen, tot ‘Kom Jezus kom’ (334), dat het zelfs heeft geschopt tot EO-tune. En wie kreeg geen brok in zijn keel bij het zingen van ‘De arend’ (488)? 

Met de jaren verbreedde de opwekkingsbeweging zich. Over kerkmuren heen heeft Opwekking de kerk weer laten wennen aan de heilige Geest. Een absurd feit, maar niettemin zegenrijk. De heilige Geest is allang niet meer exclusief bij Opwekking te verkrijgen. In dat opzicht is het dus geen ramp dat Opwekking niet doorgaat. Er zijn overal landingsbanen voor de Geest. Bij iedereen thuis. Dus ik zou zeggen: ‘Laat het feest zijn in de huizen’ (553)