“Toen Annabel met haar studentenvereniging op skivakantie naar Zwitserland ging, had ik daar geen gekke verwachtingen of zorgen bij. Natuurlijk wist ik dat ze gingen après-skiën, maar ik had verwacht dat ze haar eigen limiet wel kende. Ik had dan ook niet verwacht dat ik op de vierde avond werd opgebeld door een vriendin van haar: ‘Meneer, ik wilde u even informeren dat Annabel weg is en we niet weten waar ze is.’ Ik schrok, want dit was niks voor Annabel. De hele nacht heb ik mij zorgen liggen maken en geprobeerd haar te bereiken. Annabels moeder en ik zijn al tien jaar gescheiden, maar ik heb haar meteen gebeld. Haar moeder was ‘pissed’ toen ze het hoorde en maakte zich natuurlijk ook zorgen om onze dochter.

'Haar moeder kon er niet van slapen en wilde het liefst meteen naar Zwitserland rijden'

We hebben nog een aantal keren gebeld en geappt naar de telefoon van Annabel en hebben nog wel contact gehouden met die vriendin die ons inlichtte over het voorval. Haar moeder kon er niet van slapen en wilde het liefst meteen naar Zwitserland rijden. Maar ik dacht dat we beter tot de ochtend konden wachten. In paniek handelen is niet aan mij besteed. Ik had al een vermoeden dat Annabel te veel gedronken had en de volgende dag wel weer op de skipiste stond. Rond 10 uur in de ochtend belde ze ons, met een ‘goed excuus’, zoals ze zelf zei: ‘Ik had mijn telefoon niet genoeg opgeladen en was dronken met een andere vriendin mee naar haar huisje gegaan.’ We hebben gelijk geld naar haar overgemaakt om een powerbank te kopen.”

Pubercoach Meta: “Verwachten of weten is een groot verschil. Een eigen limiet kennen als puber is een verantwoordelijkheid die heel veel kinderen in deze levensfase wel denken te weten, maar niet altijd beseffen in het moment van alle vrijheid. Daarom is het altijd goed om een gesprek samen te hebben over wat er mogelijk zou kunnen gebeuren tijdens zo’n reis. En welke afspraken je daarbij samen kunt maken. Een powerbank kopen na een ongeruste nacht is niet de oplossing. Beschikbaar zijn en met haar in gesprek gaan daarintegen wel. Hoe groter de investering in beschikbaarheid en aandacht voorafgaand aan een reis hoe beter, in plaats van achteraf wanneer het uit de hand is gelopen.”

Op avontuur in Amerika

Maria heeft een dochter van 21 en een zoon van 19 jaar:

“Mijn dochter Dewi had van jongs af aan al een fascinatie voor Amerika: de cultuur en grote diversiteit van het land trokken haar. Één probleem: ze had moeite met Engels. Ik wist wel dat ze haar taalvaardigheid wilde verbeteren, maar het kwam als een verrassing dat ze dat wilde doen door als au-pair in Seattle te gaan werken.

“Als moeder vond ik het zeker spannend dat mijn dochter alleen op reis ging: als jonge Twenste meid alleen in zo’n groot land, terwijl je de taal niet goed spreekt: dat is niet niks. Toch hebben we ons weinig met de voorbereiding bemoeid. Ze was achttien en zelfstandig. Halverwege haar verblijf zijn we wel op vakantie geweest naar Amerika en hebben haar in Seattle bezocht. Toen pas zagen wij hoe goed Dewi haar taalvaardigheid had ontwikkeld. We zagen ook dat ze veel meer zelfstandigheid en zelfverzekerdheid uitstraalde.

'Op deze manier leert je kind zelfstandig iets te doen wat hij of zij zelf echt wilt'

Ze deinste er niet voor terug om in een grote truck over de snelweg te rijden. Ik was trots op mijn dochter: ze is echt gegroeid. We gingen met een goed gevoel naar huis. Tips die ik voor andere ouders heb is: laat je kind zelf de reisactiviteiten bedenken en organiseren, ondersteun alleen als het écht nodig is. Op deze manier leert je kind zelfstandig iets te doen wat hij of zij zelf echt wilt. En probeer vooral open te staan voor je kind zijn of haar ambities en leerdoelen.”

Pubercoach Meta: “Het ene kind heeft meer begeleiding in de aanloop van een grote stap in hun leven nodig dan het andere kind. Bij Dewi pakte het heel goed uit dat zij alle ruimte kreeg om zelf alle voorbereidingen te doen voor haar grote avontuur in Amerika. Kennelijk kon Dewi dat al aan met haar 18 jarige leeftijd. Dat is best heel erg knap van haar. Want 18 jaar is nog jong en als je naar het puberbrein kijkt ook nog niet altijd even in balans. Ik ben het zeker met deze ouder eens dat het goed is om je kind haar of zijn reisactiniteiten zelf te laten bedenken en voor zover mogelijk ook te organiseren. Maar soms hebben kinderen daarbij nog een liefdevol zetje nodig in hun ambities en leerdoelen. Wanneer kinderen vanaf 18 jaar daar nog hulp bij nodig hebben dan is dat ook volstrekt in orde.”

Ruziënde broers in Australië

Cynthia heeft vier zonen van 14, 17, 20 en 23 jaar:

“Ik heb echte avonturiers gekregen: mijn oudste twee zonen zijn gek op reizen. Liam (23 jaar) en Stenn (20 jaar) wilden beiden altijd al backpacken in Australië. Ik vond het prima, want ze zijn verantwoordelijk en kennen hun eigen grenzen. Toch vond ik het een fijn idee dat ze samen gingen en elkaar dus in de gaten konden houden. Omdat de jongens beiden al studeren en uitwonend zijn hebben mijn man en ik ons niet bemoeid met de voorbereidingen. We waren wel geïnteresseerd en zeiden dat ze maar veel foto’s moesten maken. Toch liep de reis niet helemaal vredig: de jongens hebben een paar keer flinke ruzie gehad en hebben ook een stukje alleen gereisd. Dat vond ik wel een vervelend idee: dat ze ruzie hadden en dat dan los van elkaar door een vreemd land reisden. Allebei appten ze mij afzonderlijk over wat ze die dag hadden beleefd, wat de volgende bestemming was en over praktische zaken zoals geld en hostels. Uiteindelijk zijn ze wel samen teruggekomen met mooie verhalen, maar die ruzies hebben toch iets veranderd aan hun band. Ze gaan nu niet meer zo snel samen op reis.”

Pubercoach Meta: “Het is een ideaal plaatje wanneer twee broers samen op reis gaan. Dat betekent niet dat de realiteit anders zou kunnen uitpakken. Misschien was een gezinsgesprek vooraf over de mogelijke botsingen die zouden kunnen gebeuren tussen hen als broers goed geweest. Zo’n reis is een avontuur maar ook een verantwoordelijkheid. Daarin kun je van mening verschillen wanneer je op reis beslissingen moet nemen over verblijfplekken, volgende bestemmingen of over mensen die je tegenkomt. Ook vrienden kunnen op die momenten botsen. Om de kou uit de lucht te halen is het een idee om als gezin alsnog om de tafel te gaan en de ervaringen te delen die niet goed zijn gegaan. Om zo de verbinding te kunnen herstellen.”