Quarantaineklassieker: de film Groundhog Day
'Zelfs een schijnbaar hopeloze situatie kan zin krijgen'
Leestijd: 2 minDoor Rick de Gier
Weinig films zijn momenteel zo herkenbaar als Groundhog Day, de inmiddels klassieke komedie uit 1993, waarin Bill Murray keer op keer dezelfde dag beleeft. Wie heeft tijdens de lockdown niet af en toe het gevoel in een tijdlus te zijn beland? Opstaan, achter de laptop kruipen, tripje naar de supermarkt, even videobellen, en morgen weer exact hetzelfde programma – om gek van te worden.
In ons geval heeft de déjà-vu-ervaring nog een heldere oorzaak, maar in de film heeft hoofdpersoon Phil geen idee waarom hij steeds weer wakker wordt op dezelfde koude februaridag. Het is ook bepaald niet de beste dag van zijn leven. Hij zit ingesneeuwd in een suf dorp en is gedoemd steeds opnieuw tegen dezelfde vermoeiende mensen aan te lopen. Eerst raakt hij ervan in paniek, daarna gaat hij de hedonist uithangen, vervolgens komt hij in een depressie terecht en ten slotte besluit hij zijn lot dan maar te omarmen. En wat blijkt? Met die instelling wordt het leven niet alleen veel dragelijker, maar wordt Phil ook een veel mooier mens.
