Één van de basisgeloofsuitspraken van het Joodse volk was dan ook: een zwervende Arameeer was mijn vader. Jezus van Nazareth had geen steen om zijn hoofd op neer te leggen, in de zin van: geen thuis, geen verblijf, geen bodem, geen gespreid bedje. De ambivalentie ten opzichte van deze aardbol, dit leven, spat van de joodse en uberhaupt religieuze traditie. Er mocht weliswaar een tempel gebouwd worden, maar in het allerheiligste deel van die tempel stond een kist met draagstokken, alsof ze zo weer de boel op konden pakken en verder trekken.

Vanochtend staat dít in een van de lezingen: “Broeders en zusters, gij zijt dus geen vreemde­lingen en ont­heemden meer, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl de sluit­steen Christus Jezus zelf is, die het hele bouwwerk in zijn voegen houdt.  In Hem groeit het uit tot een heilige tempel in de Heer. In Hem wordt ook gij mee opge­bouwd tot een woonstede van God, in de Geest.”

Woorden als ‘in de geest’ en ‘in de heer’ maken het allemaal een beetje vager dan me lief is, maar de eerst zin is vrij helder: je bent geen vreemdeling meer of ontheemd. Klaar met de ambivalentie. Klaar met het zwerversdom en de zweverij. En dan ben je huisgenoten van God. Dat vind ik wel een aardige uitdrukking. Doet me denken aan mijn studententijd. Toen had je huisgenoten. Met door het huis zwervende handdoeken, feestjes, gezelligheid, afspraken over hoe en wat met de keuken, afwasroosters, schoonmaakmomenten, huisfeestjes en huisborrels. En hier staat dan: huisgenoten van God.

En dat lijkt me geen spirituele realiteit out there, maar een vaste plaats op aarde. De Maker van de wereld heeft zich een vaste plaats op aarde verworven, onder de mensen, niet langer ambivalent over de waarde van de aarde, maar vol verbonden via die Jezus van Nazareth die met huid en haar en bloed, zweet, tranen deel werd van deze planeet en dit leven. En die vaste plaats op aarde met brood, wijn en ontmoeting wordt gevormd door mensen die besloten hebben en geloven dat deze planeet bestemd is voor mensen die voor de ander leven, die vergeven hebben geleerd, die gastvrijheid ontdekken als hoogste waarde en bereid zijn hun veiligheid en toekomst op het spel te zetten. En dat al het andere voorbijgaat.

Gesloten vluchtelingenkampen gaan voorbij – en iedereen die daarin gelooft ook. Muren gaan voorbij. Zij die spreken over bedreiging van ónze welvaart gaan voorbij, met schaamrood, hopelijk. Zij die ónze manier van leven superieur verklaren gaan voorbij. Wat blijft is voetenwassen, leerling worden van de almachtige, een huis bieden aan de kwetsbare – waar die ook vandaan komt. Om de hoek of juist helemaal niet.

Deze wereld is het geworden. Deze plek. Geen zwevende toekomst buiten dit alles. Hier een plaats bieden en samenwonen met het goede zelf. Het lijkt dat de godheid heeft gekozen. Dat vreemdeling en zwerver zijn is voorbij. Niet leven voor deze aarde en wat er bij hoort, totdat er een spiritueel leven na dit leven zal beginnen, maar hier en nu woonplaats voor het Goede, voor God vormen. Zoiets, denk ik?

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95

BewarenBewaren