Je schrijft cabaret, liedjes en columns. Vanwaar het idee om een dagboek aan je oeuvre toe te voegen? 
“Het is een idee van mijn uitgever. Hij belde me met de vraag of ik een boek wilde schrijven. Ik was verbaasd, want mijn vorige boek was nou niet bepaald een bestseller. Ik vroeg hem wat wel goed verkoopt. ‘Dagboeken’, zei hij. Meteen dacht ik aan het brave dagboekje met elke dag een tekstje en gebedje, waarover ik me als tiener schuldig voelde als ik een dag had gemist. Nee, ik vond mijzelf niet geschikt voor het schrijven van zo’n dagboek. Maar opeens begon het te dagen: ik kan dit doen op mijn manier. Op voorwaarde dat het ‘heus niet voor elke dag’ wordt. Ik ga ervan uit dat mensen die zo’n ‘echt’ dagboek kopen het de helft van de dagen vergeten te lezen. Waarom zou ik dan voor elke dag een stuk schrijven?”

Waar heb je je door laten inspireren? 
“Ik vind de gedachte dat God hoe dan ook door mijn leven van alledag aan het werk is, een van de meest genadige en bevrijdende gedachten die er zijn. Dat heb ik niet zelf bedacht. Schrijven is goed jatten. Ik ben schatplichtig aan Anselm Grün en Meinrad Dufner. Zij schreven samen het boek Spiritualiteit van beneden. Dat boek gaf mij niet alleen spirituele bedding voor mijn werk als cabaretier, maar ook een voedingsbodem voor dit dagboek. Hun boodschap is: je hoeft niet op te stijgen naar God, God is al naar jou afgedaald, als mens.”

Hoop je dat dit dagboek mensen dichter bij God brengt? 
“Dat is het ’m nou net. Ik hoef mensen niet dichter bij God te brengen. God is juist heel dicht bij óns gekomen, zoals Grün en Dufner zeggen. God is afgedaald naar de aarde om mens te worden. Hij dúrfde mens te worden! Ik denk dat christenen vaak geneigd zijn om te denken dat er nog iets aan schort, dat zij vromer moeten zijn voordat God in hen wil wonen en werken. Ik hoop dat dit boek hen helpt om milder te zijn: wanneer durf jij eens mens te worden?”