‘Je bent genoeg’, ‘Volg je hart’ en ‘Jij bepaalt je eigen waarheid’. Slogans die beloven je leven beter te maken als je ze maar omarmt. Laurentine Van Landeghem geloofde er heilig in, totdat ze erachter kwam dat ze haar nergens brachten. Deze desillusie inspireerde haar tot het boek De leugens die we graag geloven.
Al op jonge leeftijd had de Belgische Laurentine (33) het goed voor elkaar. Ze stopte met de studie communicatie om haar grote droom na te jagen: een eigen kledingwinkel. Wat begon als een blog en een pop-upwinkel groeide in vijf jaar uit tot vier fysieke winkels, grootschalige modeshows, zeven medewerkers, een boek en tienduizenden volgers op Instagram.
“Toen ik dit allemaal had bereikt, realiseerde ik me dat het succes me niet de vervulling gaf die ik zocht. Het maakte me niet gelukkig”, vertelt ze. “In de vijf jaar daarna ben ik op zoek gegaan naar de essentie van het leven en naar hoe ik wél vervulling kon vinden.”
‘Ik was opgebrand’
Laurentine dompelde zich onder in een periode van reizen, extreem sporten, gezond eten, feesten, zelfontwikkeling, spiritualiteit en zelfs verhuizen naar Spanje. Alleen haar ochtendritueel duurde soms al twee uur: “Affirmeren, visualiseren, mediteren, schrijven, lezen, iets nieuws leren, sporten, het juiste ontbijt… Ik voelde me alleen maar leger. Ik was opgebrand.”
Toen ze iemand die ze volgde op social media tot haar stomme verbazing voor het eerst opeens over Jezus hoorde praten, dacht ze dat diegene gek was geworden. Laurentine begreep er niets van. “Toch intrigeerden haar verhalen me. Ze schreef over wat ik ervaarde: het eeuwige rennen zonder dat je ergens aankomt.”
Affirmeren, visualiseren, mediteren… Ik voelde me alleen maar leger
Het bleef in haar hoofd rondspoken. Op een dieptepunt, uitgeput van het najagen van alles, viel ze op haar knieën en bad: ‘God, Jezus, als U bestaat, laat het me dan weten. Dan wil ik U mijn leven geven, want ik ben moe. Neem alles over en maak er iets moois van.’
Laurentine: “Het eerste wat daarna bij me binnensijpelde, was het besef: ik ben een kind van God. Daar moest ik aan wennen, maar het gaf me een enorme vreugde. Het rennen was eindelijk voorbij. Het enige wat ik deed, was geloven in Jezus. Ik hoefde er niets voor te doen.”
Dat is nu ruim drie jaar geleden. Hoe kwam je ertoe dit nieuwe boek te schrijven?
“Toen ik net tot geloof kwam, wilde ik niet meer in de spotlights staan. Maar na een kerkdienst kwam ik thuis en dacht: ik ga wat gedachten opschrijven. Zo begon het. In eerste instantie wilde ik het zelf uitgeven, maar ik besloot mijn plannen in gebed te brengen, omdat dit mijn default modus was uit mijn ‘oude leven’: altijd zelf actie ondernemen. En toen gebeurde er iets onverwachts. De dag erna ontving ik een bericht van een uitgever die mij al langere tijd volgde: of ik ooit had overwogen een boek te schrijven. Het bleek dat een uitgeverij ook de juiste weg was. Ik wilde dat het boek niet alleen christenen zou bereiken. Het moest tussen de andere titels liggen, voor mensen die Jezus nog niet kennen.”
Leven in een leugen
“Ik begon me steeds meer te realiseren dat ik al die tijd in een leugen had geleefd”, vervolgt Laurentine. “Ik volgde mijn hart, maar het bracht me alleen maar naar plekken waar ik helemaal niet wilde zijn. Wat eerst als bevrijding voelde, bracht uiteindelijk verwarring en leegte. Neem bijvoorbeeld zelfredzaamheid. Tegenwoordig wordt dat gezien als de hoogste deugd. En zelfliefde, die zou me helen. Maar tot wie richtte ik mijn dankbaarheid? Tot een universum dat niet luistert? Je kunt een kaart schrijven zonder adres erop, maar die komt nooit aan. Zo dwaalde ik steeds verder weg van de heelheid waarnaar ik wanhopig op zoek was. En niemand in de wereld van zelfontwikkeling wist echt hoe het dan wél kan. Na mijn gebed ben ik op onderzoek gegaan in de Bijbel.”
Stilzitten is niet makkelijk voor mij, maar juist zo kan ik mijn liefde aan Hem tonen
Wat heeft deze zoektocht jou gebracht?
“Het mooie is dat, wanneer je je identiteit in Christus vindt, de inzichten daar vanzelf uit voortvloeien. Dan besef je: ik ben niet de schepper van mijn leven – God is dat. Ik kan mezelf niet redden, maar Hij kan mij redden. Opeens worden die waarheden zichtbaar.”
Waren er denkbeelden die je moeilijk vond om los te laten?
“Dat ik niet de schepper van mijn eigen leven ben. Ik heb ontzettend de neiging alles zelf aan te pakken, om er iets van te maken. Nu wist ik niet meer wat ik moest doen. Wat betekende overgave aan God? Moet ik dan in bed gaan liggen wachten tot Hij mijn armen en benen beweegt? Wie ben ik dan nog, en hoe weet ik dan wat goed is?” Laurentine lacht. “Dat was echt een zoektocht.”
Je leven klinkt meer ontspannen. Ervaar je dat ook zo?
“Ja, zeker. Ik was altijd druk, altijd bezig met werk, sporten, uitgaan, of het delen van mijn leven op social media. Vroeger schreef ik al eens een boek, maar het voelt zo anders om het nu samen met God te doen. Ik merk dat ik echt leef in Zijn voorzienigheid. Zelfs als ik de afgelopen tijd soms weinig tijd voor Hem had, wist ik: God kent mij. Stilzitten is niet makkelijk voor mij, maar ook in mijn bedrijvigheid en passie voor het delen van het evangelie kan ik mijn liefde aan Hem tonen. Mijn grootste verlangen is om Hem blij te maken. Zelfs als dit boek een flop wordt, doet dat er niet toe. Ik vrees geen mensen; ik vrees God.”
Niet alleen maar leuk
“Ik merk dat veel mensen denken: voor mij moet het leven leuk zijn. Maar het gaat niet om mij. Hoewel ik heel goed besef dat ik blij en dankbaar mag zijn dat ik mag doen wat ik leuk vind, is het soms ook zwaar. Maar alles wat zwaar is, wordt lichter omdat het voor Hem is. Ik doe het niet meer alleen. Ik merk dat Hij erbij is, dat Hij helpt. Jezus zit aan de rechterhand van God, en pleit daar voor ons. Zelfs als wij tekortschieten, doet Hij dat voor ons.”
Toch zul je nog altijd veel geconfronteerd worden met ‘leugens die we graag geloven’. Hoe ga je daarmee om?
“Ook al ben ik het niet altijd met hen eens, ik volg nog steeds accounts van mensen die heel anders denken. Ik vind het interessant om te weten wat er leeft, en ik wil niet in een bubbel zitten. Overal waar je kijkt — van reclames tot tijdschriften – de beloftes van geluk zijn overal aanwezig. Ik ben alleen maar dankbaar dat ik het nu anders mag ervaren, het is ook mijn drijfveer. Iedereen zit zo verstrikt, en dan denk ik: ach, geef je gewoon over aan God. Soms wil ik het liefst overal binnengaan en schreeuwen: ‘Dit gaat helemaal verkeerd!’ Maar ik heb geleerd dat dit niet altijd helpt. Het gaat ook om aansluiting zoeken. Dat probeer ik te doen, ook met dit boek. Niet vanuit de gedachte dat ik weet hoe het zit, maar vanuit mijn eigen ervaringen laten zien dat God weet hoe het moet.”
Iedereen zit zo verstrikt, dan denk ik: ach, geef je gewoon over aan God
Wat is nu de grootste uitnodiging van dit boek?
“Lees dit met een open hart en ga ontdekken wie Jezus is. Veel mensen hebben geen idee dat ze Hem persoonlijk kunnen ontmoeten. De Bijbel kan ingewikkeld zijn, maar ik denk dat dit boek aansluit bij waar veel mensen nú middenin zitten. Het nodigt je uit om – net als ik met vallen en opstaan heb geleerd – te stoppen met rennen en Hem te gaan volgen vanuit Wie alle andere zaken voortvloeien.”
