‘In de tussentijd zijn we dezelfde soort mensen geworden’
Leestijd: 7 minDoor Eline van Lindenberg
Drieëntwintig jaar nadat hun tienerverkering uitging, komen Joshua en Marie-Louise elkaar weer tegen in de supermarkt. Een jaar later trouwen ze.
Joshua (39) en Marie-Louise (36) leren elkaar kennen als tieners in een woonwijk in Hengelo, waar ze allebei vaak rondhangen rond de speeltoestellen. “Na schooltijd gingen we daar altijd heen met vrienden”, vertelt Joshua. “Daar kwam dan weleens een groepje meisjes uit de buurt bij. Je ging dan een beetje ouwehoeren, tikkertje spelen, dat soort ongein.” Niet lang na hun eerste ontmoeting krijgen Joshua en Marie-Louise verkering. Ze zijn dan zo’n vijftien en dertien jaar.
Heel veel weten ze niet meer van die paar maanden dat ze samen zijn geweest – wél dat ze naar het zwembad in Almelo zijn geweest en dat ze hebben geschuifeld op de muziek van Celine Dion. “Ik had elke twee weken wel een ander vriendinnetje in die tijd, maar Marie-Louise was mijn allereerste vriendinnetje. Dat maakt het leuk.
Het schijnt dat ze me een klap heeft gegeven
Ondanks dat ze een leuke tijd hebben samen, gaat hun verkering na drie maanden uit. “We weten allebei niet meer waarom. Het schijnt dat Marie-Louise mij een klap heeft gegeven, maar dat staat me niet bij. Een vriend van vroeger kan het beamen. Marie-Louise weet nog wel dat ze heel boos op mij was, maar ze weet ook niet meer waarom.”
Drieëntwintig jaar gaan voorbij, waarin ze beiden veel moeten doorstaan. Joshua had al een heftige scheiding tussen zijn ouders meegemaakt en is op jonge leeftijd een broer verloren. Hij krijgt twee kinderen, maar trouwt niet met hun moeder. “Ik heb de keuze gemaakt om weg te gaan. Dat betekent dat je een deel van het leven van de kinderen niet gaat meekrijgen. Uiteindelijk verloor ik een rechtszaak waardoor ik ze nog minder zag. Ik voelde me verloren. Het is goed gekomen, mijn zoon en dochter wonen sinds drie jaar voltijds bij mij. Ze zijn nu vijftien en twaalf, ongeveer de leeftijd dat Marie-Louise en ik verkering kregen.”
Marie-Louise heeft een vervelende jeugd: op jonge leeftijd raakt ze haar moeder kwijt, en vijf jaar later haar vader. “In de periode dat haar moeder ziek werd, heeft zij voor haar gezorgd,” vertelt Joshua. “Een paar jaar later bleek haar vader ook ziek te zijn, en heeft ze hem in huis genomen. Ze was toen in de twintig. Die periodes waren heel zwaar voor haar.” Later woont Marie-Louise nog een tijdje in Rotterdam, samen met haar vriend. Maar die relatie gaat uit. “De liefde was er gewoon niet.”
In die drieëntwintig jaar komen ze elkaar nooit tegen – opmerkelijk, want Hengelo is niet groot. Tot in juli 2020, als ze toevallig op hetzelfde moment boodschappen doen in dezelfde supermarkt. Joshua herkent Marie-Louise meteen. “Ze droeg een spijkerbroek, een geblokte jas en regenboog-Vans. Ik was heel nieuwsgierig naar haar, ik wilde weten wat er met haar was gebeurd. Ik heb een extra rondje gelopen om haar aan te spreken.”
Het dringt niet meteen bij Marie-Louise door dat de man in eigenzinnige jaren-70-kleding – inclusief broek wijde pijpen – haar vroegere vriendje is. Ze raken aan de praat, maar Marie-Louise blijft afstandelijk. Als Joshua ervandoor moet, stelt hij voor om vrienden te worden op Facebook. “Terwijl ik niets met Facebook heb. Ik had net zo goed meteen haar telefoonnummer kunnen vragen.”
Als hij thuiskomt, stuurt hij haar meteen een berichtje. “Ik dacht dat het ’s avonds was, maar zij zei dat het direct daarna was.” Na wat heen-en-weer gechat stelt Marie-Louise voor om een boswandeling te maken. “Zij drinkt zwarte koffie, ik met melk en suiker – dus zij nam de koffie mee, ik de rest.”
Het wordt een fijne wandeling, waarin ze eerlijk met elkaar praten over wat ze hebben meegemaakt en hoe ze in het leven staan. “Aan het einde van de rit zeiden we tegen elkaar: we zijn niet op zoek naar een relatie, het is puur vriendschappelijk.” Een week later spreken ze nog een keer af, ze eten pizza bij Marie-Louise thuis. “Zij ontving mensen altijd in haar tuin; ik was de eerste in haar huis die binnen mocht komen. Ergens voelde het dus wel goed.” Opnieuw zeggen ze dat er geen relatie in zit.
Ik gaf haar een poppetje als symbool: je hebt het goed gedaan al die tijd
Ze spreken een derde keer af, weer bij Marie-Louise. “Ik heb haar toen een poppetje gegeven van een elf met dolken, een ‘vechtersbaasje’. Ik wilde daarmee zeggen dat ik het zo waardeerde dat ze open en eerlijk was, en dat ze het al die tijd goed heeft gedaan. Dat vond ze heel bijzonder.”
Weer een afspraak later, bij Joshua thuis, slaat de vonk over. “Toen we kinderen waren was Celine Dion hip, dus we zetten haar muziek nu ook op. We hadden veel lol. Net als vroeger gingen we schuifelen, op het nummer It’s all coming back to me. Toen sloeg de vonk echt over.” Marie-Louise is pas om drie uur ’s nachts thuis – terwijl ze om zeven uur wordt opgehaald om op vakantie te gaan met haar zus. “Haar zus vertelde dat het voelde alsof ze met z’n drieën op vakantie waren, omdat Marie-Louise de hele tijd met mij zat te appen en bellen.”
Na haar vakantie worden ze officieel een stelletje. Het is dan augustus 2020. Een paar maanden later, in oktober, lokt Joshua Marie-Louise met een smoesje naar het bos: ze moet hem komen ophalen omdat hij autopech heeft. Als ze aankomt, liggen er pijlen op het wandelpad en staat Joshua klaar met hartjesballonnen. Hij vraagt haar ten huwelijk. Vanaf dan zegt Marie-Louse haar woning op en trekt in bij Joshua en de kinderen. In augustus 2021 trouwen ze.
Over de vraag ‘wat als het nooit was uitgegaan?’ denken ze niet na. “We hebben onze eigen levens geleid, dat is goed geweest. We hebben allebei dingen moeten doorstaan om te worden wie we nu zijn. Waarschijnlijk was dat niet gelukt als we samen waren geweest.”
In die 23 jaar zijn we dezelfde soort mensen geworden
“Ik vind dat hij best veel veranderd is”, vertelt Marie-Louise. “Vroeger was de relatie gebaseerd op ‘ik vind je knap en aardig’, zonder diepgang. Het was bijzonder om te merken dat we drieëntwintig jaar later dezelfde soort mensen zijn geworden. We zijn allebei op zoek naar rust en genieten allebei van de natuur. In die periode dat je tiener bent, ben je daar niet mee bezig.”
Joshua is niet gelovig, Marie-Louise wel. “Voor mij voelt het wel alsof God het geleid heeft”, vertelt Marie-Louise. “Op het moment dat we elkaar voor het eerst spraken, voelde ik heel sterk dat het niet voor niks was.” Joshua: “Zij komt normaal nooit bij die supermarkt, ze woonde daar niet in de buurt. Dus het voelt alsof het ergens een beetje aangestuurd is.”
“En nu zitten we hier. Het animatiepoppetje staat op de piano. De kinderen zijn gek op Marie-Louise, en ik kan haar ook niet meer missen. Als ze een avondje weggaat met vriendinnen, verveel ik me.” Marie-Louise heeft hetzelfde. “Ik woonde hiervoor in m’n eentje. Soms verlang ik daarnaar terug, maar als ik dan alleen ben, vind ik dat helemaal niet leuk.”
Beeld: Juliantien Fotografie
Daten op je zeventigste: Janny en Ad vonden elkaar via een datingsite
Kom op 5 juni naar het grootste worshipconcert van Nederland
Ontdek meer
