Als je dan de tijd hebt veroverd, moet je je emoties intens reguleren. Want, afhankelijk van (de staat van) je club, breng je de twee uur vaak in grote stress door, al dan niet scheldend over onbegrijpelijke scheidsrechterlijke beslissingen en tierend over idiote wissels. En als je club onverwacht onderuitgaat, word je wel geacht na de wedstrijd gewoon vrolijk zijn. “Je bent toch geen klein kind?” 

Ga er maar aan staan.

Dit jaar is alles anders. Mijn cluppie, PSV, beleeft misschien wel z’n beste seizoen ooit. In de competitie wonnen we alles. Vrijwel altijd moeiteloos. Ook in de beker en in Europa is er niets aan de hand. En niet onbelangrijk: we spelen fantastisch. Echt weergaloos.

Hoe hij het precies heeft gedaan weet ik niet, maar het komt dus door de nieuwe trainer, Peter Bosz. Alles wat die man die seizoen heeft aangeraakt, is veranderd in goud. Spelers waar je vorig seizoen regelmatig een kleine hartverzakking van kreeg, blijken nu van Champions-League-niveau. Vorig jaar was de verdediging zo lek als een mandje, nu is het aantal tegendoelpunten op de helft van het seizoen op twee handen te tellen.

Je wilt niet weten hoe relaxed dat is. Wil je vanavond film met me kijken? “Ja hoor! PSV speelt om half acht, dus tegen acht uur staan we wel met twee doelpunten voor. Kunnen we beginnen met kijken, houd ik de stand verder wel bij op Teletekst.”

Schelden is niet nodig. Ach ja, die scheids loopt te prutsen, maar we maken er wel één extra vandaag. En wat een goeie wissel weer, hè! 

Voetbalsupporter zijn was nog nooit zo leuk.