Ik begrijp dat een koppel en hun gasten hooggespannen verwachtingen hebben van de bruiloft. Ik laat me nooit ontmoedigen als mensen onvriendelijk reageren, maar probeer altijd te kijken naar de mens achter het gedrag. Soms zijn er problemen binnen de familie of is er sprake van rouw. Een dierbaar familielid wordt gemist. Zaken die het hart raken, komen vaak naar boven tijdens een bruiloft. Uiteindelijk wint de liefde. Die brengt mensen samen en wordt gevierd. Je denkt misschien dat een bruiloft één groot feest is, maar het is veel meer. Het is een markering van een nieuwe levensfase. En net als bij de overgang naar een nieuw seizoen kan er dan een regenbui of sneeuwstorm langskomen.

‘Vriendelijkheid kost niets maar doet zo veel'

“Mijn dag begint met een ‘goedemorgen’ voor iedereen. Ik vind het belangrijk om mijn collega’s en onze gasten echt te zien. Samen werken we aan dezelfde missie: programma’s en media-uitingen maken die uitstralen dat Gods liefde er is voor alle mensen. Dat vind ik ontzettend speciaal om te mogen doen. Het geloof schept een band.

Ik probeer altijd vriendelijk te zijn, ook tijdens spitsuren. Als ik zie dat mensen nerveus zijn, bijvoorbeeld doordat ze op sollicitatiegesprek komen, stel ik ze op hun gemak door iets te vertellen over de organisatie of een kop koffie voor ze te halen. Ik zeg altijd maar: vriendelijkheid kost niets, maar doet zo veel.

Zelf kan ik een aardig woord en gebaar ook ontzettend waarderen. Deze functie deel ik met mijn goede vriendin Janny. Voor mij is zij het toonbeeld van hartelijkheid. Zo nu en dan laat ze een aardig kaartje of klein presentje voor me achter op de balie. Andersom doe ik dat ook voor haar. Zo’n kleine verrassing kan een dag kleuren. 

Janny en ik zijn al meer dan twintig jaar vriendinnen. Na een reorganisatie van de bank waar we allebei werkten, konden we samen aan de slag in deze duo-functie. We hebben het hier, mede door onze collega’s, al bijna twaalf en een half jaar ontzettend naar ons zin. Want de vriendelijkheid die we geven, krijgen we dubbel en dwars terug.”

‘Nabestaanden moeten me alles kunnen vragen en vertellen’

“Als uitvaartleider kom ik in een emotionele periode, waarin veel geregeld en afgestemd dient te worden, heel dicht bij mensen. Dat vraagt van mij een vriendelijke, coachende aanwezigheid op de achtergrond. Als ik ergens aanbel om een uitvaart te organiseren, weet ik doorgaans niet wie er opendoet. Het is belangrijk dat ik toegankelijk ben voor anderen. Mensen die mij niet kennen, moeten ruimte voelen om me alles te kunnen vragen en vertellen.

Een open houding is essentieel om een passend afscheid te realiseren dat recht doet aan het leven van de overledene. Bij elkaar komen in de natuur, op een plek waar hij of zij van hield? Een zangeres zijn of haar lievelingsmuziek laten zingen? In principe is alles mogelijk. Om een zo mooi mogelijk vaarwel te realiseren, dien ik de persoon om wie het gaat als het ware te leren kennen. Dit lukt als ik een goed contact heb met zijn of haar dierbaren.

In een heel intensieve week sta ik hen bij. Ik merk dat een persoonlijk afscheid troost geeft en kan helpen bij de verwerking van het verlies. Als je iets kunt betekenen voor iemand van wie je houdt, is dat waardevol. Veel mensen zien het organiseren van een afscheid als het laatste wat ze voor iemand kunnen doen. Een mooi afscheid is een eerbetoon aan de overledene en laat vaak een dierbare herinnering na die kracht geeft om verder te gaan.”

‘Ieder mens heeft talenten en dromen’

“Oprechte vriendelijkheid is een keiharde voorwaarde om mijn werk te kunnen doen. Als wachtlijstbegeleider leg ik contact met mensen die op straat leven en kampen met verslaving of psychiatrische problemen, of met een combinatie daarvan. Het doel is om een dak boven hun hoofd te realiseren: de basis om een leven te kunnen opbouwen.

Contact maken met deze mensen vraagt om compassie en geduld. Vaak vertrouwen ze niemand. Het leven op straat is snoeihard en medeleven is ver te zoeken. Door de samenleving worden ze met de nek aangekeken. Dat doet iets met hun gevoel van mens-zijn. Vaak zijn ze zo teleurgesteld dat ze de hoop op een beter leven hebben opgegeven. Dat zie ik ook in hun blik: hun ogen staan dof.

Ik help deelnemers met het regelen van zaken die nodig zijn om een bestaan op te bouwen, zoals het verkrijgen van een ID-kaart en DigiD. Dat vraagt ook om inspanningen van hen. Als je mensen in beweging wilt krijgen, moet je ze in hun hart zien te raken. Dat lukt door geïnteresseerd en vriendelijk te zijn. Ieder mens heeft talenten en dromen. Als ik een deelnemer vraag welke muziek hij mooi vindt of wat hij graag wil meemaken, wordt hij enthousiast en voelt hij zich weer mens. Ook dat zie ik terug in iemands blik: dode ogen worden levend als iemand vertelt waarvan en van wie hij houdt.”

Tekst: Sonja Brekelmans