Waarom ik mijn dochter een andere school had gegund
Margje Fikse over alternatief onderwijs
Leestijd: 2 minDoor Margje Fikse - gastauteur
“Ik wil niet naar school” is een zinnetje dat veel ouders wel zullen herkennen. Maar ik vraag me al bijna twaalf jaar af of andere ouders dit zinnetje ook dagelijks horen. De ene keer huilend, de andere keer stilverslagen, soms wel tien keer op een dag.
Van “Ik wil hier niet zijn!” toen ze klein was, tot haar huilend op de fiets zien wegrijden toen ze eenmaal naar de brugklas ging. Ik heb het over mijn dochter, en ik kan je zeggen: die pijn gaat door merg en been.
Nee, mijn dochter wordt niet gepest. Maar vanaf groep 3 is zij het meisje dat mij de school uit achterna rent omdat ze bij mij wilde blijven. Dat ging zo door tot en met groep 8. Door de jaren heen heb ik ontdekt dat ze totaal overprikkeld raakt door de hoeveelheid kinderen in de klas, de onderlinge dynamiek en de constante druk van cijfers. Omdat mijn dochter iemand is die het graag goed wil hebben voor en met de ander, loopt ze de hele dag op haar tenen.
