Ineens was-ie er…

Toen ik onlangs in een soort Koefnoen-achtige setting naast mijn geliefde op de bank zat, voelde ik hem ineens opkomen. Ik keek naar naar mijn prachtige antieke lamp, die scheef staat doordat een van mijn kinderen er een van mijn andere kinderen tegenaan gooide. Ik zag de veel te volle wasmand die in stilte ‘VOUW MIJ’ schreeuwde en ik schreeuwde net zo stil ‘VOUW LEKKER ZELF’ terug. En toen zag ik man, die uit automatisme door zijn haar streek en intussen Twitter checkte. En daar was hij: de wat-als gedachte.

Wat als ik niet al op mijn 16e verkering had gekregen met deze man? Als ik mezelf eerst nog een wereldreisje of wat gegund had, single en ontdekkend? Wat als ik nu pas aan kinderen zou zijn begonnen? Wat als ik, spreekwoordelijk, nog even verder had geswipet? Dan zou ik nu toch onmogelijk zo gezapig op onze beigekleurige bank zitten? Dan zou ik die was toch glimlachend en in dankbaarheid wegvouwen? Ik zou de lamp toch vol liefde repareren? En vooral: dan zouden mijn man en ik toch onmogelijk samen op de bank zitten met een wasmand tussen ons in?

Nooit meer een kans

Ik voelde me ineens vreemd verbonden met Jan Cremer die ik ooit zag in De Wereld Draait Door waar hij vertelde over zijn boek Sirenen. Jan heeft vroeger een grote liefde gekend: Loesje. Loesje hield intens veel van Jan. Maar door zijn onstuimige leven en egoïstische levensstijl heeft hij die liefde nooit echt de kans gegeven om waar te laten worden. Hij vloog van de ene relatie naar de andere, ging van prikkel tot prikkel steeds voort en had gewoonweg geen tijd om een goede verbinding met deze mooie vrouw aan te gaan. Tot hij later ineens hoorde dat ze was overleden. Veel te jong.

Pas nu, vele jaren later, durft hij haar brieven te lezen. Brieven vervuld van liefde en smachting. Jan tergt zichzelf met de gedachte: wat als… Wat als…
Jan had spijt van de keuze die hij níet had gemaakt. In een interview in NRC draait hij er niet omheen hoeveel verwarring hem dat heeft gebracht. Hij was niet ongelukkig in zijn leven, maar hij heeft nooit de kans gegrepen om te ontdekken hoe gelukkig hij zou zijn geweest met Loesje. Een kans die nooit meer zou komen.

Keuzestress: dat is het leven

Ik realiseerde me in mijn Koefnoen-huispak dat ik die kans wel gegrepen had. Dat ik wel heb ontdekt hoe het leven met je grote liefde is. Ook ware liefde brengt je het oneindige geluk niet. Ook met Loesje had Jan wellicht vittend en zwijgend op je bank gezeten, piekerend over de keuze die hij misschien niet had moeten maken.

Keuzestress? Ik vind het meer een ‘wat als’-stress. En de wat-als gedachte hoort nou eenmaal bij het leven. Dat is geen teken van een slechte relatie of van een verkeerde keuze. Soms is ‘wat als’ gewoon een moment om tegen jezelf te vertellen dat je een geluksvogel bent, zelfs als je het even niet zo sterk voelt.

Wachten op de ware is sooo overestimated. Want zelfs met de ware zit je op een dag gewoon in een uitzending van Koefnoen of de Luizenmoeder. Dat is het leven. Dat is de liefde.

Meer over liefde en seks? Cocky maakte onlangs de podcast Seks met sokken, waarin ze in gesprek gaat met experts en ervaringsdeskundigen over seks. Je luistert 'm o.a. hier: