White Ribbon Day 1999 was on­ver­ge­te­lijk. Klinkt dat 'halleluja' opnieuw met Martin Smith in 2026?

Een van de nummers die dag is White Ribbon Day, een lied met een duidelijke lading. Zanger Martin Smith schreef het na het zien van nieuwsbeelden uit Noord-Ierland, waar geweld het dagelijks leven tekent. In datzelfde nieuwsitem ziet hij iets anders: mensen die witte linten dragen als teken van hoop en gebed om vrede. De zin 'the people pray for white ribbon day' blijft hangen en wordt de kern van het lied.

White Ribbon Day is een roep om God in een verscheurde wereld. Martin: “Voor mij begon dit lied met één vraag: hoe blijf je God aanbidden in een wereld die zo gebroken is?”

Vijftigduizend witte vlaggen

Tijdens de EO-Jongerendag in 1999 worden witte vlaggen uitgedeeld. Als Delirious? het refrein inzet, zwaait de hele ArenA mee. Het beeld is overweldigend: een zee van wit, gedragen door een 'halleluja' dat luidkeels wordt meegezongen.

Bezoekers spreken er jaren later nog over. Over kippenvel. Over het besef dat je deel uitmaakte van iets groters dan jezelf. Niet alleen een concert, maar een gezamenlijk moment van geloof, hoop en verlangen naar vrede.

• We vieren 50 jaar Jongerendag met een worshipconcert! Info & tickets.

  Met Michael W. Smit en vele anderen

  Beleef het mee!

Delirious? is eind jaren negentig op het hoogtepunt van zijn populariteit. De Britse band, ontstaan vanuit een lokale jongerenbeweging, heeft praise & worship uit de kerkzaal gehaald en het stadion in gebracht. Hun muziek is rauw, energiek en tegelijk diep geestelijk. History Maker, Deeper en I could sing of Your love forever klinken wereldwijd.

In Nederland groeit Delirious? uit tot een publiekslieveling. Hun optredens op Flevo Festival en de EO-Jongerendag trekken volle velden. De EOJD van 1999 – het 25-jarig jubileum, voor het eerst in de ArenA – vormt daarin een hoogtepunt.

Einde van een tijdperk

In 2009, tien jaar na dat iconische optreden, trekt Delirious? onverwacht de stekker eruit. De band stopt op het hoogtepunt, na zestien jaar muziek, albums en wereldwijde tours. Voor veel fans voelt het als het einde van een tijdperk.

• Hoe Charlotte Höglunds ‘Only love Is the Answer’ uitgroeide tot een onvergetelijk EO-Jongerendagmoment

  Hoe Charlotte Höglunds ‘Only love Is the Answer’ uitgroeide tot een onvergetelijk EO-Jongerendagmoment

Voor Martin Smith is het geen afscheid van muziek of geloof. Hij gaat solo verder en richt zich steeds meer op worship in kleinere settings, met ruimte voor stilte, gebed en reflectie. Albums als God’s Great Dance Floor en Iron Lung laten een artiest zien die minder zoekt naar het grote gebaar, maar des te meer naar diepgang.

Terug naar dat ene moment

Juist daarom is de komst van Martin Smith naar het worshipconcert van de EO-Jongerendag Reünie op 5 juni zo bijzonder. Wie er in 1999 bij was, herkent de beelden van witte vlaggen en eindeloze halleluja’s. Wie er toen niet was, krijgt nu de kans om te ervaren waarom dit moment voor zovelen onvergetelijk werd.

Sommige liederen verdwijnen met de tijd. Andere blijven hangen, omdat ze raken aan iets dat groter is dan muziek.