Dick weigert resoluut. Hij trekt me op uit de sloot, en we wandelen verder. Mijn kleren zijn nat en vies, mijn benen en armen zijn bedekt met halfvergane bladeren en teerachtige drab. “Kun je even kijken of er hier water in de buurt is?” informeer ik. “Dat ik mezelf kan schoonspoelen?”

“Er moet hier vlakbij een kasteel met een vijver zijn”, weet Dick na een blik op Google Maps. Vijf minuten later zien we inderdaad een groot buitenhuis. Met een vijver. Ik doe mijn bergschoenen uit en wandel op mijn sokken het water in. Het is lauwwarm en ondiep. Ik laat me achterover zakken, spoel de modder van mijn armen en benen en blijf even drijven tussen de waterplanten. Het is fantastisch. Waarom heb ik dit nooit eerder gedaan?

We hebben uiteraard geen handdoeken bij ons. Geen schone kleren of droge sokken. Ik wring mijn natte sokken uit, doe ze weer aan, stap in mijn schoenen en wandel verder. Terwijl mijn kleren langzaam drogen, ontdek ik dat het water in de vijver weliswaar iets schoner is dan dat van de sloot, maar toch ook behoorlijk stinkt. Het begint te regenen. “Wil je geen regenjas?” vraagt Dick.

Nee. Ik hoef geen regenjas. Natter dan nu kan ik niet worden.

Pas als ik op de camping onder de douche heb gestaan, ontdek ik de bloederige schrammen op mijn arm. Opengehaald aan oud kippengaas. Toch maar even een tetanusprik halen, morgen. Wie zegt dat vakantie in Nederland saai is?