Roza (15) weet hoeveel pijn woorden kunnen doen. Zij werd namelijk gepest door een paar meiden die deden alsof ze haar vriendinnen waren. Roza: “Ik zat in groep zes toen het pesten langzaamaan begon. Mijn ‘vriendinnen’ lachten me af en toe uit. Bijvoorbeeld om wat ik droeg, of om wat ik zei. Ik had niet echt door dat ze me pestten. Ik was namelijk een beetje naïef en giechelig. Ik lachte dan maar een beetje met ze mee. Die meiden staken iedereen aan; op een gegeven moment lachte de hele klas me uit als ik iets zei. Of ze scholden me in de pauzes uit voor ‘trut’ of ‘dikke’. Ze vonden het ook maar stom dat ik geloofde. Soms gingen ze in de pauze in een kring om me heen staan - met wat groep-achters - en dan lachten ze me gewoon uit! Ik voelde me rot en erg alleen. Ik begrijp nu trouwens echt niet waarom ik er nooit wat van zei. Ik denk dat ik niet durfde.”

Climax
Op een dag liep het helemaal uit de hand. Roza: “Ik zat naast Lisa, maar Simone wilde op mijn plaats zitten. Ik bleef gewoon zitten en deed of mijn neus bloedde. Dat pikte Simone dus niet en in de pauze vertelde ze aan alle meiden uit de klas dat ik niet was opgestaan voor haar. Ze kwamen toen met z’n allen op mij af. Ze gingen om me heen staan en scholden me uit: ‘Trut, stom kind, dom wijf, dikke.’ Bij elk scheldwoord kromp ik verder in elkaar. Ik werd zo boos, maar wat kon ik doen? Uit pure onmacht begon ik te huilen. Ik durfde ze ook niet aan te kijken, maar riep huilend uit: ‘Hou nou eens op met dat gepest!’
‘s Avonds vertelde ik alles aan m’n moeder. Ze was erg boos en belde de moeders van die meisjes op. De volgende dag durfde ik echt niet meer naar school te gaan. Toen ik de klas binnenkwam, was Simone heel hard aan het huilen. Haar moeder was heel boos op haar geworden. De hele klas was boos op me, want het was mijn schuld. Ik zat de hele dag alleen aan een tafeltje. Gelukkig nam één meisje het voor me op, met haar kon ik er wel een beetje over praten. Maar ze pestten haar ook.”

Onzeker
Omdat haar schoolwerk niet zo goed ging, bleef Roza zitten. Roza: “Dat was eigenlijk een hele opluchting. Ik kwam in een nieuwe klas. In het begin was ik wel heel bang dat ze me daar ook zouden gaan pesten. Maar dat gebeurde gelukkig niet. Ik kreeg een paar leuke nieuwe vriendinnen. Met één van die meiden ben ik nu nog steeds goed bevriend. Twee van de pesters hebben later nog wel hun excuses aangeboden, maar Simone heeft nooit meer wat tegen me gezegd.
De pesters hebben me heel veel pijn gedaan. Ik heb ze wel vergeven, want ik geloof in Jezus. En Hij wil dat we zelfs onze vijanden vergeven. Maar ik ben nog steeds best wel onzeker en vind mezelf niet heel knap of mooi. Dat komt vooral doordat die meiden me hebben uitgelachen om hoe ik eruit zag.”