Column Jan Willem | ‘De kralen van Johanna’
Leestijd: 2 minDoor Jan Willem den Bok
Na het overlijden van haar man, staat Johanna er alleen voor. Als Namibische vrouw kan ze geen aanspraak maken op zijn erfenis – zijn familie gaat voor.
Ik kijk om me heen. In deze hut van stalen golfplaten zie ik niets van waarde. Wat moet je dan als weduwe met drie kinderen? Met hulp van een lokale organisatie regelde Johanna een tang, een boor en een slijptol. Met de tang knipt ze struisvogeleieren in kleine stukjes.
Een grote bestelling
Met de boor boort ze daar gaatjes in en rijgt ze deze als kralen aan een touwtje. Met de slijptol schuurt ze de hoekjes rond. Ik wil vijftig kettingen kopen – de omzet van een half jaar – om te verdelen onder onze donateurs. Maar ik moet over een week terug naar huis. Gaat dat lukken? “No problem”, knikt Johanna vastberaden en blij.
Monnikenwerk
Direct gaat ze aan de slag. Ik pak mijn camera en film haar monnikenwerk. Pas dan dringt het tot me door wat ik deze vrouw heb aangedaan: per ketting moeten honderdzestig kraaltjes worden geknipt, geboord en geregen.
Waardigheid
Achtduizend kraaltjes voor mijn hele bestelling?! Is het niet beter om het geld gewoon als donatie te geven? “Beslist niet”, zegt de hulpverlener van de organisatie. “Wat Johanna nodig heeft, is geen medelijden, maar waardigheid. Betaal haar voor haar werk – dát geeft haar trots.”
Onvergetelijk
Een week later kom ik terug. Als ze me de tas met vijftig kettingen overhandigt, zijn haar handen nog wit van de kalk. Wanneer ik haar betaal, zegt ze: “I will never forget you.” Ik jou ook niet, Johanna.
Auteurs
