Normaal ontbijt ik elke ochtend met een enorme bak yoghurt, vers fruit en -tig scheppen muesli. Nu stop ik 2 boterhammen in het broodrooster en zet er een kopje thee bij.

In Nigera ontmoette ik gezinnen die gevlucht zijn voor de terroristen van Boko Haram. Ze leven in vluchtelingenkampen, en meestal leefden ze van hun land. Hier kan dat niet meer. Daarom moeten ze andere manieren vinden om aan eten te komen.

Geen koffie

De hele ochtend heb ik trek. Koffie sta ik mezelf wel toe. Maar… niets erbij. Eigenlijk drink ik koffie voor dat wat erbij komt. Al is ‘t maar een simpel koekje. Daar kan ik enorm van genieten. Deze keer niks genieten.

Ik sprak Kanumba, 76 jaar. Haar man en zoon zijn beiden vermoord door Boko Haram. Ze zorgt voor twee kleinkinderen van 12 jaar. Eten? Nauwelijks. Soms schuiven buren iets toe, soms raapt ze rijst op het land naast het kamp. Korrel voor korrel, welteverstaan.

Blijvende trek

In de middag eet ik vier droge boterhammen. De trek blijft. Halverwege de middag slaat de hongerklop toe. De verleiding wordt steeds sterker.

Ik bezocht Ladidi, 30 jaar, moeder van zes kinderen. Ze probeert wat bij te verdienen met touwknoopwerk. Drie touwen per dag, opbrengst 9 cent. En dus gaat het hele gezin 2 of 3 dagen per week zonder eten naar bed. En dat is nog zonder één droge boterham.

Opgeven?

Aan het eind van de dag voel ik mijn maag. Die voel ik normaalgesproken eigenlijk nooit. Geen lekker gevoel. “Tafel dekken,” hoor ik mijn vrouw zeggen. Dag 1 is nog niet eens voorbij, en ik denk al aan opgeven...