Twaalf jaar geleden keek Angela vanaf haar balkon in een sloppenwijk van Bogota naar de smerige wereld beneden zich en wist: hier wil ik mijn kind niet opvoeden.

Een prinses

Angela had zich omhoog gevochten, geroofd, gesnoven of gevreeën. Nu was ze een prinses in een verdorven koninkrijk. Voor haar veiligheid hoefde ze niet te vrezen, want haar vriend - een beruchte killer die werkte voor de dominante straatbende - beschermde haar. Het was heel even de gelukkigste tijd van haar leven.

Twee dochters

Toch dwong het kind dat ze in zich droeg haar deze plaats te verlaten. Ze vond een rustiger wijk in Bogota, verdiende haar kost met het verkopen van haar lichaam en baarde haar eerste dochter. Een tweede volgde spoedig. Nu, twaalf jaar later, helpt ze beide dochters met huiswerk. Over haar verleden heeft Angela weinig gedeeld, maar ze weet dat haar dochters niet dom zijn. Dat ze nu schoonmaakster is in een bordeel is ongelogen. Haar lijf is te oud, mannen kiezen andere meisjes wiens kamers ze na het werk schoonmaakt voor de volgende klant. Ze walgt van het werk, maar voor haar is het eerlijk geld waarmee ze de schoolkosten van haar dochters kan betalen.

Kettinkje met kruisje

Nu staat haar hele verhaal op film. Als dank voor onze samenwerking geef ik haar een kettinkje met een kruisje. Ik neem afscheid met de belofte dat het kruisje dicht bij haar hart zit en God in haar hart woont. Haar ogen vullen zich met tranen als ze het omhangt. Het staat haar schitterend. Als een prinses van een ander koninkrijk. Ze bekijkt het sieraad om haar hals. Of het van zilver is, wil ze weten. Ik knik. Ze schrikt en grinnikt. “Dan moet ik opletten in de bus. Voor zilver snijden ze me zo de keel door.”