En dus ging ik zelf maar eens kijken, voor het tv-programma NieuwLicht (de uitzending is te zien op maandagavond 2 september op NPO 2). Ik vond ‘demonstratie’ een groot woord voor wat ik aantrof bij de kliniek in Rotterdam. Drie vrouwen van pro-life-organisatie Schreeuw om Leven – en een paar dagen later drie mannen van evangelisatiebeweging Jezus Redt – probeerden gesprekjes aan te knopen met passanten. De mannen hadden spandoeken bij zich met de tekst ‘Abortus is babymoord’ en een bloederige poster van een geaborteerde foetus. Van ‘insluiten’ of ‘intimidatie’ heb ik niks gemerkt. Overigens dacht de kliniek daar anders over: enige tijd na de start van de ‘demonstratie’ arriveerde een politieauto. De kliniek had gemeld dat er ‘overlast’ zou zijn. Nadat de politie de vergunning voor de ‘demonstratie’ had gecheckt, vertrokken de vriendelijke agenten.

Het zou te gemakkelijk zijn om op grond van mijn persoonlijke ervaringen te concluderen dat er niets aan de hand is. Voor de NieuwLicht-reportage sprak ik namelijk ook een vrouw die zich wel degelijk geïntimideerd voelde. (Trouwens ook een vrouw die besloot af te zien van abortus, nadat ze voor de kliniek in gesprek was geraakt met iemand van Schreeuw om Leven.) Maar al met al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er maar weinig gebeurt wat de instelling van een bufferzone zou rechtvaardigen. Zo schreef burgemeester Jan van Zanen van Utrecht onlangs aan zijn gemeenteraad dat demonstranten in Utrecht zich aan alle voorschriften houden.
Dat het er in de media de afgelopen maanden zo vaak over ging, en dat een deel van de Kamer (inclusief het CDA) serieus over het inperken van het demonstratierecht nadacht, bewijst vooral dat abortus nog steeds een open zenuw is.