Wat is er aan de hand? Toen ik jong was, hoorde ik af en toe verhalen over gelovige voetballers. Spakenburger Jaan de Graaf natuurlijk, goed genoeg voor een topclub, maar het kwam er niet van aangezien De Graaf om religieuze redenen niet op zondag wilde spelen. Folkert Velten – zelfde verhaal.

Later hoorden we verhalen over gelovige voetballers uit andere landen. Brazilianen natuurlijk vooral, die baden met z’n allen in de kleedkamer. Af en toe zat er een Nederlands getuigenis tussen. Toen Wesley Sneijder nog een relatie had met Yolanthe Cabau kwam naar buiten dat de twee vaak samen baden en dat ze beiden een tatoeage van Psalm 23 hadden laten zetten.

Maar nu dus meer dan de helft van de selectie! Als we de kranten mogen geloven: Memphis Depay, Cody Gakpo, Virgil van Dijk, Jurriën Timber, Denzel Dumfries, Wout Weghorst, Stefan de Vrij, Tyrell Malacia, Steven Bergwijn en Jeremie Frimpong.

Opvallend: het overgrote deel van deze gelovige spelers is van kleur. Zou het dan toch zo zijn dan een revival van het geloof in Nederland er komt dankzij mensen met roots buiten Nederland, als die er komt?

Enne, zou het ook helpen om wereldkampioen te worden, al dat geloof? Ik schrijf deze column voorafgaand aan de kwartfinale Nederland – Argentinië. De kans dat Nederland vanavond wordt uitgeschakeld, is aanwezig. Maar toch: nog nooit waren onze spelers zo expliciet gelovig als dit keer. En nog nooit werden we wereldkampioen.

In mijn geloofstraditie is het bijna profaan een verband te leggen tussen geloof en winnen met voetbal – maar zou het toevallig zijn dat de Brazilianen vijf keer wereldkampioen werden?

Jurriën Timber deed in De Telegraaf minder moeilijk: “Als we wereldkampioen worden, geloof ik dat God daar een grote rol in speelt.”

Het wordt spannend.