Toch kwam juist daardoor Muisje op mijn pad.

Toen we bij haar nestje kwamen kijken, ging zich direct op mijn schoot liggen. Dat ontroerde mij. Ze zag mij, terwijl ik mezelf niet zag. Zij koos mij uit

Sinds Muisje bij ons woont, zijn we onafscheidelijk. Ze slaapt bij me en volgt me door het huis. Als ik thuiskom, komt ze aangerend. Als ik een moeilijk dag heb en moet huilen, komt Muisje direct bij me liggen, knipoogt naar mij en begint te spinnen. Door haar ademhaling word ik rustig. Alsof zij zegt: ik ben er, het komt goed. Ze heeft mij m’n levenslust teruggegeven.

Ik noem haar mijn dochter. Muisje vindt mij het allerliefst en is echt aan mij gehecht. Dat maakt onze band zo bijzonder. Ik voel me nodig, omdat zij er is.
Voordat ik ziek werd, had ik niet het gevoel dat ik iets kon betekenen voor iemand anders. Ik was onzeker op de werkvloer en in sociale situaties. Ik voelde me nooit goed genoeg en was in relaties bang om verlaten te worden. Muisje heeft me geleerd dat ik ertoe doe. Dat ik genoeg ben zoals ik ben, met mijn fouten. Een dier heeft geen oordeel.

Door Muisje weet ik dat ik het ook in m’n eentje red. Ik ben nog wel onzeker, maar het is net alsof ik door het hele proces heen het licht heb gezien. Ik ben milder geworden, naar de dieren en mensen in mijn leven en naar mezelf. Ik was altijd vrij hard in mijn oordeel. Nu laat ik dat veel meer los. En ik maak me minder druk om wat mensen van me vinden. Ik ben stabieler, rustiger en krachtiger. Mentaal ben ik op een goede plek. Muisje herinnert me er elke dag aan om te kijken naar wat ik wél heb. Haar liefde is onvoorwaardelijk. Ze steelt elke dag opnieuw mijn hart."