Annet (45) heeft ruim 20 jaar gevangen gezeten in een huwelijk met een narcist. Vernedering, intimidatie, verkrachting, psychische en lichamelijke mishandeling waren aan de orde van de dag.
“Het is moeilijk voor me om over mijn huwelijk met een narcist te praten, want het ligt nog niet zo ver achter mij, maar ik wil mijn verhaal graag delen omdat ik vermoed dat er meer vrouwen zijn die in dezelfde situatie verkeren. Ik ben nog steeds bang voor mijn ex-man, dus ik zal mijn verhaal anoniem vertellen.
Als ik had geweten dat hij een narcist was, was ik nooit met hem getrouwd
Ik ga even terug naar onze verkeringstijd. Ik viel destijds als een blok voor hem. Hij was erg charmant en had een vlotte babbel. Hij gaf mij het gevoel dat ik speciaal was. Heel af en toe liet hij zijn masker vallen en sloegen de twijfels toe. Ik herinner mij een heel vervelend moment, waarop hij mij voor schut zette tegenover zijn familie. Toen ik hem daar later op aansprak, wist hij het zo te draaien dat ik begon te twijfelen aan mijzelf. Had ik het echt verkeerd begrepen, of deed hij zich anders voor dan hij daadwerkelijk was?
Nadat wij getrouwd waren, kwam ik al snel achter zijn ware aard en liet hij zien wie hij in werkelijkheid was. Hij zag mij niet als een persoon, maar als een gebruiksvoorwerp, als een slaaf die moest doen wat hij zei. Ik was goed voor het huishouden en voor zijn persoonlijke behoeften, maar werd niet als gelijkwaardig gezien. Zijn houding was erg autoritair. Ik mocht geen eigen mening hebben en werd monddood gemaakt.”
Hij overtuigde iedereen ervan dat ík psychisch niet in orde was
“Al snel raakte ik zwanger. Ik wilde, ondanks alles, mijn uiterste best doen om iets van ons huwelijk te maken. Huwelijkstherapie leek onze laatste redding, maar mijn man kwam helaas vaak niet opdagen als we een afspraak hadden. Na een stevige preek van de therapeut is hij een aantal keren mee geweest en leek het wat beter te gaan tussen ons.
Leven met een narcist
Helaas was dit maar tijdelijk. Het ging van kwaad tot erger. Keer op keer kreeg ik te horen dat het allemaal aan mij lag, dat ik beter mijn best moest doen en dat ik een waardeloze vrouw was. Hij overtuigde iedereen ervan dat ik psychisch niet in orde was. Het gekke was dat ik het op den duur zelf ook ging geloven. Gevoelens van berusting, haat en onmacht wisselden elkaar af.”
Narcist ontmaskeren
“Ik was op den duur zo moe dat ik opgenomen moest worden in de Herberg, een pastoraal herstellingsoord. Daar ben ik twee maanden geweest en heb ik mezelf teruggevonden. Door middel van rollenspellen leerde ik dat ik een eigen mening mocht hebben. Er werd naar mij geluisterd en voor het eerst viel het woord narcisme, in combinatie met mijn ex-man. Het duurde uiteindelijk nog tien jaar, voordat hij de diagnose, narcistische passieve agressieve persoonlijkheidsstoornis, kreeg. De manier waarop de therapeuten tot deze diagnose zijn gekomen is een verhaal op zich, want dit is uiteraard niet zonder slag of stoot gegaan.”
'Mijn zoontje stond met paniek in zijn ogen toe te kijken hoe zijn vader zijn moeder stond te wurgen’
Niet lang nadat ik thuis was gekomen uit de Herberg, werd mijn man ontslagen en liep hij noodgedwongen maanden thuis. Hij begon veel te drinken, gaf de hele dag commando’s vanaf de bank en controleerde mijn leven tot op de minuut. Ik moest de contacten met mijn vriendinnen verbreken en werd volledig geïsoleerd. Op een dag ontdekte ik dat hij aan porno verslaafd was. Ik was zo dom om hem hiermee te confronteren. Hij werd woest. Waar haalde ik het recht vandaan om hem ergens op aan te spreken?
Hij stormde op mij af en legde zijn handen om mijn nek en begon pogingen te doen om mij te wurgen. Alles begon te draaien en net toen ik dacht dat ik zou stikken, zag ik hem ergens van schrikken en liet hij mij los. Toen ik zag waar hij naar keek zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Mijn zoontje stond met paniek in zijn ogen toe te kijken hoe zijn vader zijn moeder stond te wurgen.”
Dit zijn beelden die geen kind ooit hoort te zien
“De maat was vol voor mij. Dit zijn beelden die geen kind ooit hoort te zien. Ik kon niet anders dan kiezen voor mijn kind en besloot te scheiden. Helaas wist hij iedereen ervan te overtuigen dat ik psychisch weer achteruit was gegaan en in de war was. Hij zei tegen mij, dat als ik mijn mond open zou doen, hij ervoor zou zorgen dat ik voorgoed opgesloten zou worden en mijn zoon nooit meer zou zien.
Het was begrijpelijk dat niemand hem doorzag. Hij zorgde voor het perfecte plaatje naar buiten toe. Hij ging keurig twee keer per zondag naar de kerk, zette zich in voor allerlei kerkelijke activiteiten en was vlot in de omgang. Ik begon te twijfelen aan mezelf en was zó eenzaam. Ik zat gevangen en kon geen kant op.”
Narcist in bed
“Ik wist precies wanneer mijn ex-man porno had gekeken. Opgehitst maakte hij mij dan wakker om mij, tegen mijn wil, tot gemeenschap te dwingen. Ik kan niet omschrijven hoe smerig ik mij voelde en hoe gebroken ik was. Ik hield niet meer van mezelf en dat uitte zich in het feit dat ik niet meer voor mezelf zorgde. Ik denk dat ik onbewust zo onaantrekkelijk mogelijk wilde zijn, in de hoop dat hij zijn lusten ergens anders zou gaan botvieren.
Op een avond draaide ik door en viel ik hem aan. Gillend en slaand belandden wij in de tuin en toen hij mij opnieuw probeerde te wurgen, krijste ik het uit. Gealarmeerde buren belden de politie en net op tijd werden wij uit elkaar gehaald. Ik stond niet meer voor mijzelf in en was in staat om hem te vermoorden.”
Time-out
“Er werd besloten dat ik een time-out nodig had en dat hij een aantal maanden uit mijn buurt moest blijven. Maanden waarin ik tot rust kwam en besloot om de moed bij elkaar te rapen en voor mijn zoon en mijzelf te kiezen. Ik zette, ondanks alle dreigementen van mijn ex-man, de scheiding in gang. Het was een zware, eenzame weg, want uiteraard ging dit niet in goede harmonie en is de term ‘vechtscheiding’ niet eens toereikend.”
God verloren
“Ik ben tijdens mijn zware huwelijksjaren helaas God uit het oog verloren. Ik voelde mij verlaten door God en de mensen om mij heen. Het was en is nog steeds donker in mijn hart en in mijn leven. Ik besef dat ik door een genezingsproces heen moet en dat daar tijd voor nodig is.”
